Pages

Thursday, February 4, 2016

சிறு நெருப்பு பொறி நெஞ்சில்...



          நம் சமூக உறவுகளை ஆராய்வதென்றால் எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும் அதுவும் குடும்ப உறவுகள் ஆய்வை எல்லாம் நான் அருகில் இருந்து பார்த்தது, ரசித்தது மற்றும் வெறுத்ததும் அவ்வுறவுகளின் ஆய்வை பற்றி சொல்வவேண்டுமென்றால் தெள்ள தெளிவாக சொல்லலாம். எனக்கு குடும்ப உறவுகளில் ரொம்ப பெரிய ஆதரவும், பாதிப்பு உண்டாகிருக்கு. இதையேல்லால் பற்றி எனக்கு பெரிய சந்தோசமோ, கவலையோ இல்லை. என் சுதந்திரத்தில் அவர்கள் தலையிடாதவரை அவர்களுக்கும் பிரச்சனை இல்லை, எனக்கும் பிரச்சனை இல்லை. தலையிட்டால்,  நான் நேரடியாகவே கேட்டுவிடுவேன். தயங்கமாட்டேன். 

நான் யாரையும் தனி நபர் விமர்சனம் செய்யமாட்டேன். என்னால் முடியும் உதவியை செய்வேன். அவர்களிடம் நான் காட்டும் அன்பில் எந்தவித குறையும் இருக்காது. அதையே அவங்க அதன் மேலாதிக்கதனமாக எடுத்துகொண்டால் மற்றும் என்னை கீழ்நிலைப்படுத்தி தனி நபர் தாக்குதல் தொடுத்தால் பிரச்சனை வேறோரு திசையில் பயணிக்கும். மீண்டும் சொல்கிறேன் யாரும் யாருடைய சுதந்திரத்தில் தலையிட உரிமை இல்லை. முடிந்தால் உதவியாக இருக்கலாம் ஆனால் உபத்திரமாக இருக்க கூடாது. அப்படிதான் உபத்திரமாக இருக்கிறார்கள் என்றால் பிறரின் மனகுமுறலின் தாக்கம் அவர்களை சும்மா விடாது, அது அவங்க தலைமுறையே பாதிக்கும். எனக்கு தெரிந்து எவ்வளவோ சம்பவங்கள் பார்திருக்கேன். பொண்டாட்டி பேச்சை கேட்டு பெத்த அம்மாவையே செருப்பால அடித்தவன், இன்றைக்கு உறவுகளின் மதிப்பு, மரியாதை இழந்து அவன் புள்ள, மருகளாலே அவமானபட்டு, பிச்சை எடுத்து தின்னாத குறைதான் அவ்வளவு கீழான வாழ்கை வாழுகிறார்.

நியாயமான விசயதிற்கு நாம் போராடி பிரச்சனை செய்தால் அது ஏற்புடையதே அதனால் பிறருடைய சாபமோ,வயிற்றெரிச்சலோ நம் வாழ்க்கையை ஒன்றும் செய்யாது. எது நியாயம்.?  எது நியாயம் இல்லை.? என்று நம் மனசாட்சிக்கே தெரியும். ஆனா, பிறரின் உடமை மேல் ஆசை வைத்து செயலாற்றினால், பிறரை வார்தைகளால் வஞ்சித்து தூற்றினால் நிச்சயம் வாழ்கையில் பாதகமான முடிவுகளே வந்து சேரும்.

என் சொந்தகார பொம்பல வாய திறந்தாலே பிறரை அவ்வளவு கேவலமாக மட்டமாகதான் பேசும். அவளின் பேச்சு கேட்கவே படுகீழ்தரமாக இருக்கும். இப்படியே போயிட்ட இருந்தது. ஒரு நாள் நல்லா ஓடி ஆடி விளையாடிய அவளின் பிள்ளை காய்ச்சல் வந்து படுத்த படுக்கையாகிட்டான். என்ன ஆனதோ என்று தெரியவில்லை அவனுக்கு இரண்டு காலும் வேலை செய்யவில்லை. அவனுக்கு என்ன என்னவோ மருத்துவம் பார்தாச்சு எந்த பயனும் இல்லை. ஒரே புள்ள இப்படி ஆகிவிட்டதே என்ற கவலையில் அவளின் கணவனும் செத்து போய்விட்டார். இப்போது அவளின் நிலைமை பார்க்க பரிதாபமாக இருக்கிறது. நல்ல திடகாத்திரமாக இருந்த பெண்மணி, இப்ப பார்க்க  நோயாளி போல் இருக்கிறாள்.  சில நாட்கள் முன் அவளை பார்தேன். என்னை பார்த்தும் ‘பொள பொள வென்று அழுதுவிட்டாள், “நான் என்ன பாவம் செய்ஞ்சேன் எனக்கு மட்டும் ஏன் இப்படி...” என்று குமுறி அழுதாள். செய்த பாவம் செயல்லதான் செய்யனும்மா.. பேசுர வார்த்தை போதாதா, அப்பேச்சே பாவதிற்கு ஈடானதுதான்.  நான் என்ன சொல்லமுடியும் அமைதியா அங்கிருந்து நகர்ந்துட்டேன்.

உறவுகளுக்கு பணம் காசு, கவுருவம், மதிப்பு, மரியாதை என்று வந்துவிட்டால் தலை கால் புரியாது எதுவேண்டுமானலும் செய்யலாம், எதுவேண்டுமானலும் பேசலாம் என்ற முடிவுக்கு வந்துடுறாங்க... அப்படி அவங்க பேசும் நியாயம் வாதம் இருக்க, அடேங்கப்பா, தீர்ப்பு சொல்லும் நீதிபதியே கூட தோல்வி அடைந்துவிடுவார். அவ்வளவு அருமையா தீர்ப்பு சொல்லுவாங்க... உறவுகள் என்றும் தன்னுடைய தவறுகளை சர்வ சாதரணமாக மறந்துவிடுகிறார்கள். ஒரு பிரபல அறிஞர் சொன்னது, அவர் பெயர் நினைவில்லை ஆனால் அவர் சொன்ன வார்த்தைகள்  நறுகென்று என் நெஞ்சில் ஏறிவிட்டது அதாவது, “மனிதர்கள் தன் தவறுகள் என்று வரும்போது அதை  நியாயப்படுத்தி வாதாடும் வக்கீலாக இருக்கிறார்கள் அதே தவறு பிறர் செய்யும் போது தீர்ப்பு சொல்லும் நீதிபதியாக மாறிவிடுகிறார்கள்” என்றார். இப்போ நாட்டுலையும், வீட்டுலையும் இதுபோல நடப்பதுதான் அதிகமாக இருக்கிறது.

 நான் தினமும் காலை நாலு மணிக்கெல்லாம் எழுந்துவிடுவேன். நாலு மணியில்  இருந்து ஆறு மணி வரை நடைபயிற்சிதான் அப்படி இன்று நடைபயிற்சி போகும்போது எதையும் நினைக்க கூடாது எல்லா சிந்தனையும் கழித்து போடனும் என்று நினைத்துகொண்டுதான் நடப்பேன். ஆனா இழவு, எங்கிருந்துதான் இந்த உறவுகளின் சிந்தனை வருமோ என்று தெரியாது. நான் இந்த  உறவுகளை பற்றி ஒரு ஆய்வு கட்டுரையே பல்கலைகழகத்தில் சமர்பித்தால் நிச்சயம் எனக்கு பி.எச்.டி பட்டம் தருவார்கள் என்று எதிர்பார்கலாம். நல்ல சிந்தனையும், நொல்ல சிந்தனை எல்லாம் சேர்ந்தேதான் வரும். பல சிந்தனைகள் வேண்டாம் என்று மறந்துவிடுவேன். சிலது அனுபவம் ஏதார்தமாக இருக்கும் அச்சிந்தனைகளை அப்போதே காகிதத்தில் குறித்துவைத்துகொள்வேன். பின் அதைப்பற்றிய விசயங்கள் எழுதும் போது அதை மேற்கொள்காட்டி எழுதிவிடுவேன். அப்படி என்னதான் இன்றைக்கு வந்த அந்த “அலும்பல் உறவுகளின் சிந்தனை” என்றால், “பொதுவா எல்லா உறவுகளும் அதாவது மாமன், மச்சான், சித்தி, சித்தப்பா, பெரியப்பா, சகல, அண்னண், தம்பி, ஒன்னுவிட்ட பங்காளி, தூரத்து நண்டு, சிண்டு.. என்று இதுபோல உறவுகள் எல்லாம் ஒருவிதமா சேர்ந்து வாழும்ன்னுதான் ஆசைப்படுது. ஆனா, சேர்ந்து வரும்போது அதுல எல்லார் முன்னாடியும் தன் கெத்த காட்டது. நான் கேட்கிறேன், “இது எதுக்கு.?” எல்லா உறவுகளும் வேண்டும் என்றுதான் மனசு துடிக்குது, மதிப்பு, மரியாதை இழந்திட போறோம் என்று எல்லா உறவுகளை தேடி ஓடுது. ஆனா, எல்லா உறவுகளை நட்பு பாராட்டி, பின் அவங்களையே ஏச்சுக்கும், பேச்சுக்கும் ஆளாக்குது. உறவுகள் வேண்டும் என்று சொல்லும் ஆனா உறவுகளை தூற்றிகொண்டிருக்கும். பிறரிடம் அன்பை வெளிபடுத்த தயங்குது ஆனா அன்பை எதிர்பார்கிறது. அன்பை வெளிபடுத்த அவ்வளவு கஞ்சதனம். ஆனா, பேச்ச மட்டும் பாருங்க அவ்வளவு வக்கனையா பேசும். இப்படி இருக்கும் உறவுகளின் அனுபவம் பொதுவாக நம் எல்லாருக்கும் இருக்கும் என்று நான் நினைகிறேன்.

இப்படி அவங்க, அவங்க இருப்பதால் அது உதவி என்பதை தாண்டி ஒருவித தொல்லை நிலைக்குதான் அது அழைத்து செல்லும். ஒவ்வொருவரின் போட்டி, பொறாமை இங்கிருந்தான் உருவாகிறது. இது போல இருப்பதே ஒருவித வியாதிதான்.

ஒவ்வொரு உறவுகளும் அவர்களை சுய விசாரணை செய்துகொள்ள வேண்டும். நாம் யாருக்காக வாழ்கிறோம்.? ஏன் இந்த நிலைமை.? இப்படி இருப்பதால் யாருக்கு  என்ன லாபம்.? இதில் நாம்  என்ன சாதிக்கப்போறோம்.? யாரை எதிர்த்து வாழ்கிறோம்.? கடைசியாக எதை கூடவே எடுத்துகொண்டு போகபோகிறோம்.? என்று உள் விசாரனை செய்தால், ஒரு சிறு நெருப்பு பொறி நெஞ்சில் கனன்றால் வாழ்வின் பார்வையே முற்றிலும் மாறிபோகும். 

மாறனும், மாறாட்டும் என்றுதான் நம் எல்லோர் நினைவும். ஏனென்றால் உறவுகள் இல்லாத வாழ்வும் நமக்கு கசப்பானதுதான் அதனால் மாறட்டும், மலரட்டும் என்று முடிப்போம்.

           மீண்டும் ஒரு அழகிய பொழுதில், இன்னொரு அழகிய சிந்தனை பதிவில் சந்திப்போம். நன்றி.!


         நட்புடன்:

Saturday, January 30, 2016

ஒரு ஆசைக்கொண்ட எண்ணம்...!?



  வலைபதிவு எழுதி ரொம்ப நாளாச்சு, சரி எழுதலாம் என்று நினைக்கும் போது என்ன எழுதலாம் என்ற கேள்வி வந்தது அதற்கு விடை மனமே என் முன் வந்து, “என்னைபற்றி எழுது” என்றது. மனம்தானே நம்மிடம் எப்போதும் அருகில், பல அனுபவம் கொண்டு இருக்கிறது.  என் மனது என்று நான் எழுதும் போது அது உங்கள் மனதின் இயல்புகள் சார்ந்துதான் வரும் ஏனென்றால் மனதில் இயல்புகள் எல்லோருக்கும் ஒரே மாதிரிதான் அதன் அனுபவங்கள் வேண்டுமானால் வெவ்வேறாக இருக்கலாம். சரி பதிவு எழுதுகிறேன் உங்கள் அனுபவங்களுடன் வாசியுங்கள்..
 



 ஒரு ஆசைக்கொண்ட எண்ணம் நடைபெற வேண்டும் என்று நினைகிறோம் ஆனால் அதற்கு சரியான வழிகாட்டல் இல்லை, முயற்சி இல்லை மற்றும் அவ்வெண்ணத்தின் தீவிரம் இல்லை ஆனால் மனதில், நீங்கா விரக்தி மட்டும் இருந்துகொண்டிருகிறது. இப்படி விரக்தியுடன் சென்றுகொண்டிருக்கும் போது, “இது நமக்கு சரிபட்டு வராது..” என எண்ணி நாம் விலகும் சமயம், தீடிர் என்று வேண்டாம் என்று விட்ட செயலுக்கு ஒரு வாய்ப்பு பிரமாதமாக வரும் அப்போது நமக்கு எங்கிருந்துதான் ஒரு பதற்றம் வரும் என்று தெரியாது,? அது நம்மிடம் அமிழ்ந்த ஆசைகளின் ஒட்டுமொத்தமாக, வீறுகொண்டு கிளர்ந்தெழும் பதற்றமாக இருக்கும். அப்போது அதை  தடுத்து அணைபோட போதிய சக்தி இல்லாமல் நாம் திணர்வோம். சக்தி இழந்தவராகவே இருப்போம். அப்படி அந்த  நிறைவேறா ஆசையுடன் பின் தொடரும் நிழல்போலவே கூடவே ஒன்று வரும் அதுதான், சந்தேகம், “ஒரு வேளை நடக்காமல் போய்விட்டால்...” என்ற சந்தேகம் என்ற நிழலும் கூடவே இருக்கும். எதிர்மறை எண்ணமாய் நம்மை சுற்றியே அது வட்டமிடும்..

இங்குதான் ஒருவர் அறிவின் சுயநிலையை இழக்கிறார். ஆமாம், ஆசை அதிகமாகும்போது அதை அடைய வேண்டும் என்ற உடல் இச்சை அதிகமாகும், உணர்ச்சி கொந்தளிக்கும், அறிவு துடைத்துவைத்த தறையைபோல் சுத்தமாக இருக்கும். அறிவு வேளையே செய்யாது, அப்படியே வேலை செய்தாலும் அது பிற பொருள் அபகரிப்பு தன்மை கொண்டதாகதான் இருக்கும். பின் மனதின் இறுக்கும் அதிகமாகும், இயல்பான பேக்சு இருக்காது, கோவபடாத சாதாரண  வியசதிற்கெல்லாம் கோவப்படுவோம். தன்னிலை இழப்போம். கண்டிப்பாக இவை எல்லாம் நடக்கும். 

இவையாவும் அந்த நிறைவேறாத அந்த ஆசைக்காக அந்த ஆசை எதுவேண்டுமானாலும் இருக்கலாம், பொன், பொருள், வீடு, வாகனம், வேலை, பொண்ணுக்கு அல்லது மகனுக்கு தேடும் வரன் இப்படி எதுவேண்டுமானலும் இருக்கலாம். அது ஆசைகளின் தீவிரம், எண்ண அலைகள் பொறுத்து வரும். 

மனோவியலாளர்கள் அதீத ஒரு கண்டுபிடிப்பு கண்டுபிடித்திருகிறார்கள், அது நம் மீது அடிச்ச சாணியே வழித்து, அடித்தவன் மேலயே அடிப்பது, இது கண்ணுக்கு கண், பல்லுக்கு பல் என்பது போல, மனோவியலாளர்கள் எல்லாம் யூத சிந்தனை உள்ளவர்கள். மனோவியலாளர்களின் தந்தை என்று சொல்லப்படும் சிக்கமன்ட் பிராய்டே, ஒரு யூத இனத்தவர்தான். அவர்தான் மனிதனுக்கு ஆழ்நிலை மனம் (சப் கான்சியஸ் மைன்ட்) உள்ளது என்று உலகுக்கு விஞ்சான அடிபடையில் சொன்னவர். அவர் சொன்னதை தழுவியே ஹிப்னாடிசம், மெஸ்மரிசம் எல்லாம் வந்தது. ஆனால் நம் நாட்டில் பல்லாயிரக்கணக்கான வருடம் முன்பே சித்தர்கள் இந்த ஆழ்நிலை மனதில் பல சித்துவேலைகள் எல்லாம் நிகழ்திருக்கிறார்கள். இப்படி சித்தர்கள் நமக்கு முன்னையும் யூத சிந்தனைவாதிகள் பின்னரும் தோன்றிய மனோவியல் ஒரளவுக்கு வெற்றி பெற்றிருக்கே என்று கூறலாம் ஆனால் நம்மிடம் ஆசையின் தாக்கம், என்னமோ குறைந்ததுபோல் தெரியவில்லை. அது இன்னும் அதிகமாகிக்கொண்டுதான் இருக்கிறது. ஆசை இருக்கும் வரை அல்லோலபடும் பிரச்சனையும் நம்மிடம் தொடர்ந்துகொண்டுதான் இருக்கிறது. 

        மனோவியலின் கண்டுபிடிப்பு மனதின் ஆசைக்கு மருந்திடும் மற்றும் ஆசைகொண்ட எண்ணத்தின்  தேவையை அது பூர்த்தி செய்யும் ஆனால் ஆசை மட்டும் மனதில் அப்படியே வேர்கொண்டு வேற வடிவத்தில் மாறுபட்டு இருக்கும். அது மனதிற்கு ஆசையை இன்னும் அதிகப்படுத்திதான் தரும். 

பிரச்சனைக்கு நாம் மாற்று வழிகண்டுபிடித்தால்!? பிரச்சனை என்ன தீர்ந்துவிடவா போகிறது.? அது முன்பைவிட இன்னும் அதிகமாகதான் இருக்கும். 
 

 அது என்ன மனோவியலாளர்கள் சொன்ன கண்டுபிடிப்பு என்று கேட்டால், “ஒரு எண்ணத்தின் தேவை இருக்குமானால் அதற்கு எதிர்மறை எண்ணத்தை மனதிடம் சொல்லவேண்டும்” இதை எதிர்மறை விசை என்கிறார்கள். உதாரணமாக நீங்கள் ஒரு உயிருள்ளதோ, உயிரற்ற ஒன்றின் மேல் தீவிர ஆசைவைத்துவிட்டீர்கள் ஆனால் கிடைப்பது கிடைக்காமல் தள்ளிபோய்கொண்டிருக்கிறது எல்லா முயற்சியும் செய்தாகிவிட்டது ஆனால் முடியவில்லை, என்ன செய்யலாம்.? ஆம், இங்குதான் எதிர்மறை விசை செய்துபார்கலாம்  எந்த பொருள் எனக்கு கிடைக்காது போனதோ.. அப்பொருளின் எதிர்மறை எண்ணத்தை மனதில்  சொல்லிகொள்ளுங்கள். எப்போதுமே மனதின் சைக்காலாஜிக் எதுவென்றால், முடியும் என்று போராடினால் “உன்னால் முடியாது” என்று சொல்லும். அவ்வார்தை நிழலாய் மனதில் தொங்கி நிற்கும், முடியாது என்ற எதிர்மறை எண்ணமே கிளர்ந்துதெழுந்து பின் நம்மை இழுத்து கீழே சாய்த்துவிடும். 

இதே எதிர்மறை விசை எப்படி செயலாற்றுகிறது என்றால் முடியும் என்ற ஆசை உங்களுக்கு இருக்கிறது ஆனால் முயற்சி வீணாகிறது இப்போது மனதை, நாம் சிறிதே மாற்றி ஆகனும். இப்போது மனதிடம் ‘முடியாது’ என்று சொல்லிபாருங்கள் முடியாது என்று மனதில் நீங்கள் சொல்லும்போது, முடியும் என்ற நேர்மறை விசை பின்னால் தொங்கி நிற்கும். எது தொங்கி நிற்கிறதோ அதுவே மனதின் தேவை அதுவே ஆழ்நிலை மனதின் உணவு, அதை ஆழ்நிலை மனது ஏற்றுகொள்ளும். அதுவே இயக்க ஆற்றலாக உருபெரும். வெற்றி நிச்சயம். இவையாவும் நடைபெறுவதற்கு உங்கள் எண்ணத்தின் தீவிர ஆசை பொருத்துதான் உள்ளது. வேண்டாவெருப்பாக, பார்பதை எல்லாம் ஆசை வைத்து, ‘எதிமறை விசை’ கொண்டு செயல்படுத்தினால் நடப்பது சிரமமே, ஆசையின் தீவிரம் பொருத்தே எதிர்மறை விசை நடக்கும். 

இப்படிதான் உருவழிப்பாட்டில், பக்தியில், பிரார்தனையில் மற்றும் மந்திரம் உச்சரிப்பதில் ஆசையின் செயல்கள் நடக்கிறது. இது மனத்திற்கு நாமே ஏற்படுத்தி கொள்ளும் சுயமனோவசியம். ஏதோ ஒன்றை குறித்து ஒன்றை நோக்கி வேண்டும் போது அது மீண்டும் நம்மிடமே வசியம் கொண்டு வருகிறது இது எந்த சாமிகளுக்கும், ஆசாமிகளுக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை இது முழுக்க முழுக்க ஆசையின் தேவை பொருத்து மனதை வசியப்படுத்துவது மீண்டும் சொல்கிறேன் இதற்கும் கடவுள் அருளுக்கும் எந்த சம்பந்தம் இல்லை. கடவுள் அருள் என்பது மனதில் எந்தவித எதிர்மறையோ, நேர்மறையோ இல்லாமல் இருக்கும் சூழலில் வந்தடைகிறது. 

அந்த சத்திய ஜீவித ஒளியை உணரவேண்டும் என்றால் எண்ணங்கள் இல்லாத சூன்னிய நிலைக்கு வந்தாகனும். அது ஒரு சாதகனுக்கு தியானம், விடாமுயற்சி, நம்பிக்கையிலே அவை சாத்தியம்.   

மனதை பற்றி பற்றி எழுதுனும் என்றால் அதைபற்றிய ஆழ்ந்த புரிதல் மற்றும் கூர்ந்து கவனிக்கும் திறன் இருந்தால் மட்டுமே எழுதமுடியும். ஏனென்றால் மனதின் சுழன்றடிக்கும் காற்றில் சிக்காமல் ஒதுங்கி நின்று அதன் அசைவுகளை கவனிக்க புதிய விழிப்புணர்வு பார்வை வேண்டும். அது ஆன்மிகத்தில் சில குறிபிட்ட வளர்ச்சி கண்டவர்களாலே முடியும். என்னால் முடியும் இதை மனதை கவனித்து கொண்டே எழுதுகிறேன். 

இங்கு எழுதியவை யாவும் என் அனுபவ வார்தைகள்..

வரும் பதிவுகளில் மனதை பற்றி மற்றும் மனம் இல்லா நிலை பற்றி என் அனுபவம் கொண்டே எழுதுகிறேன். படியுங்கள். நன்றி!



நட்புடன்:

Tuesday, May 5, 2015

கற்பனைதான் ஆனால் உண்மை...!


ஒரு கற்பனை...!

நீங்க தனியா ஒரு மலைமேல் ஏறிபோரிங்க..  நீங்க போகும் பாதை ஒரு மூன்றடி அளவுதான் இருக்கும். வலதுபக்கம் மலைசரிவு, படுபாதளமாக இருக்கிறது, விழுந்தால் அவ்வள்வுதான். இடது பக்கம் செங்குத்தாக இருக்கிறது. அதில் ஏறவே முடியாத நிலை மீறி ஏறினால், கற்கல் சரிந்து விழும். இப்படி உயர்ந்தும், அடந்தும் காணப்படும் மலை மேல் ஏறி போறிங்க.. அப்படி போகும்போது உங்க முன்னாடியும் யாரும் வரவில்லை. பின்னாடியும் யாரும் இல்லை. அங்கு நீங்க மட்டும்தான் தனியா போறிங்க...

இப்படி போய்கொண்டிருக்கும்  நேரத்தில் தூரத்தில் நாய்களின் உருமலுடன் குரச்சலாக மாறி  நீண்ட சத்தமாக கேட்கிறது. சிறிது நேரத்தில் அச்சத்தம் உங்க அருகிலே கேட்கிறது. நீங்க நாய்களை பார்த்துவிட்டீர்கள். நல்ல கொழு கொழுத்த நாய்கள், அது பத்துக்கு மேலவே இருக்கும். அதுங்க உங்களை நோக்கிதான் ஓடிவருகிறது. இப்ப நீங்க, பின்னாடியும் ஓடமுடியாது, முன்னாடியும் நகரமுடியாது. ஒரு பக்கம் படுபாதாலமான பள்ளம். இன்னோரு பக்கம் செங்குத்தான மலை, இப்ப என்ன செய்விங்க....!? நாய்கள் உங்கள் அருகிலும் வந்துவிட்டது.

நீங்க என்ன செய்விங்க என்று எனக்கு தெரியாது. ஆனா, நான் என் பயத்தை முழுவதும் அனுமதித்து அதை அமைதியாக பார்த்துகொண்டிருந்தேன். ஆம், நான் மேலே சொன்னது கற்பனை இல்லை... இது எனக்கு நடந்த உண்மை.



                                              (இதுதான் அந்த மலை பாதை)


சித்ரா பௌர்ணமி அன்று திருவண்ணாமலை கிரிவலம் செல்லலாம் என்று நினைத்து போனேன். கிரிவலம் எல்லாம் முடித்து ரமணா ஆஷ்ரம்  போனேன். அது காலை ஆறு மணி இருக்கும். ஆஷ்ரம் எல்லாம் சுற்றி பார்த்துவிட்டு பின்புறம் போனேன். அங்கு ஒரு பலகையில் விருபாட்சி குகை செல்ல இந்த வழியாக செல்லவும் என்றிருந்தது. விருப்பாட்சி குகை ரமணர் பல வருடங்கள் தவம் செய்த இடம். ஞான அடைந்ததும் அந்த இடம்தான் என்று சொல்கிறார்கள். ரமணாஷ்ரம் அடிவாரத்தில் இருந்து, விருப்பாட்சி குகை இரண்டு கிலோ மீட்டர் தூரத்தில் உள்ளது.


(இதுதான் ரமணர் தவம் செய்த விருபாட்சி குகை. அக்குகையின் அமைதி, வார்தைகளில் சொல்ல அப்பார்பட்டது. அக்குகைக்கு நீங்க செல்ல வழி, கோயிலின் பின்பக்கமாகவும் செல்லலாம். ரமண ஆஸ்ரமத்தில் இருந்தும் செல்லலாம்.)     

 நான் மலை மேலே செல்லும் போது அங்கு ஆள்  நடமாட்டம் இல்லாமல் இருந்தது. மேலே செல்ல செல்ல எனக்கு அது மிக அற்புதமான காட்சியாக இருந்தது.

சூரியன் மெல்ல வானில் உதிக்கும் நேரம், பறவைகளின் "கீச், கீச்" என்ற சத்தம், மெல்லிய சில்லென்று வந்த தென்றல் காற்று, கால் வைத்து நடந்த பாறைகளின் சொர சொரப்பு. இப்படி சின்ன சந்தோசத்தை அனுபவித்து கொண்டே மேலே ஏறஏறதான்... அங்கு பின் தொடர்ந்த மர்மமும் எனக்கு புரிந்தது. அங்கு நிலவிய நிசப்தமான அமைதியே அந்த மர்மத்தை கொடுத்தது. அடுத்து அங்கு என்ன நடக்க போகும் என்று தெரியாமல் இருந்தது. ஒருவேளை என்னவேண்டுமானாலும் கூட நடக்கலாம் என்றும் இருந்தது. அது எனக்குள் ஒருவித பயத்தையும் சேர்த்து கவ்விகொண்டது.

நான் அதை அனுமதித்தேன். வெளியே பார்த்த சந்தோசத்துடன், உள்ளையும் ஏற்பட்ட பயத்தையும் பார்த்துகொண்டேதான் சென்றேன். அப்போதுதான் அது நடந்தது. ஆம், கொழு கொழுத்த நாய்கள் குலைத்துகொண்டே என் அருகில் வந்துவிட்டது. ஒரு நாயாக இருந்திருந்தால் விரட்டி விட்டுருக்கலாம். பத்து நாய்கள், அதுங்க என்னை அடித்து காலி செய்வதற்கான போதுமான பலமும் அதுங்ககிட்ட இருந்தது. அதுங்க, என்ன கடிக்க கூட வேண்டாம் மொத்தமா சேர்ந்து என்னை தள்ளிவிட்டிருந்தாலும் போதும், நான் பரலோகம் சென்றிருப்பேன். அதுங்ககிட்ட நான் என்ன செய்திருக்க முடியும்.!?

எதுவேண்டுமானாலும் நடக்கட்டும் என்று என் பயத்தையும் கவனித்துகொண்டே அமைதியாக நின்றுவிட்டேன். என்னை நோக்கி வேகமாக ஓடி வந்த நாய்கள், என்னை கடந்து சென்றுவிட்டது. பின்னால் வந்த ஒரு நாய் மட்டும் என்னருகில் நின்றுவிட்டது. சிறிது நேரம் அது என்னையே ஏறிட்டு பார்த்து கொண்டிருந்தது. பின் மெல்ல வந்து, என்னை நன்றாக முகர்ந்து பார்தது. நானும், பார்கட்டும் என்று விட்டுவிட்டேன். சிறிது நேரம், அது அங்கு அமைதியாக இருந்து. பின் அந்நாயும் சென்றுவிட்டது. அப்போது என்னை கவ்விய பயம் காற்றில் மெல்ல கரைந்துகொண்டிருந்தது.

சித்தர்கள், காக்கா குருவி என்று பல உயிர்களாக மலையில் உலாவார்கள் என்று கேள்விபட்டிருக்கேன். என்னை முகர்ந்து பார்த்த நாய் கூட   சித்தராக கூட இருந்திருக்கலாம். "ஒருவேலை இவனும் என்னை போல நாயாக இருக்கிறானே..." என்றுகூட நினைத்திருக்கலாம். யார் அறிவார்.!?

ஆபத்து என்று உணர்ந்தும், அடுத்து என்ன நடக்க போகிறது என்று தெரியாமல் ஒரு வித மர்மத்துடன் செல்வதில்தான் நாம் காணும் கடவுள் வாழ்கிறார். உங்க நாடி நரம்புகள் முருக்கேரி மரண பயம், உங்களை தொற்றிகொள்ளும்போதுதான் இருக்கிறது. ஆன்மிகத்தின் உச்சம்....!

மரணம் உங்கள் அருகில் வரும்போதே அது தெரியும். அதுபோல ஏதுமற்ற, எந்த முயற்சியும் பலன் அளிக்காத நேரத்தில் மரண அனுபவம் உங்க அருகில் வந்தால், எந்த வீண்முயற்சியும் இல்லாமல் அதனிடம் சரணடைந்து விடுங்கள். அப்போது நீங்கள் இதுவரை காணத பயமாக அது இருக்கும். அப்போது நீங்கள் அதன் அடியின் இருட்டு வரை சென்றிருப்பீர்கள். அதுவே பயத்தின் முடிவான இருட்டாகும். அதுவே மரணத்தின் முடிவு. அவ்விருட்டின் பயம் நீங்கிய பின் எந்த பயமும் உங்களை ஒன்று செய்துவிட முடியாது. பின் நீங்கள் புதியதாக பிறந்தாக உணரலாம். ஒருவேலை இறந்தாலும் முழு பிரஞ்னையுடன்(விழிப்புடன்) இறக்கலாம். அது மீண்டும் பிறக்காமல் பிறவி பெருங்கடலை நீந்தியும் சென்றிருக்கலாம்.



என்றும் நட்புடன்:

Thursday, March 12, 2015

என் மனமாக நீ இருந்தாயே...!




நான், நான் அல்ல.. எல்லாம் நீதான் ஐயா,

எங்கள் தாவோவே, பிதாவே, அல்லாவே, புத்தரே... என் மனமும் நீதான் ஐயா,

நீயே கடலாக இருக்கிறாய் அதில் நீர் குமிழியாய் எங்கள் மனம் எழுகிறது. அதில் ஆசை எனும் மாயை நீதானே பிரிதிபளிகிறாய். அது வெறும் மாய ஒளிதானே என புரியாதவர் அழுகிறார், ஆர்பரிக்கிறார், ஓடுகிறார், எல்லா வினையும் செய்கிறார், பின் மரணிகிறார். அவருக்கு கால சக்கரம் மீண்டும் சூழல்கிறது. அவர் மீண்டும் பிறக்கிறார்.

மாய ஒளி புரிந்தவர் அமைதியாகிறார். அதை வேடிக்கை பார்கிறார். நீர்குமிழும்(மனமும்) நீதான் என்று புரிந்தவரிடம் உன் திருவிளையாடல் நிறுத்தபடுகிறது. நீர்குமிழ் உடைகிறது.  உன்னில் நான் கலக்கிறேன். நீயே, நீ, உன்னில் கரைத்துகொள்கிறாய்.

நீதான் ஐயா நான், உன்னை புரிந்துகொள்ள இப்பிறவில் எனக்கு ஒரு சந்தர்பம் கொடுக்கிறாய். நான் வெற்று மூங்கிலாய் இருகின்றேன் நீதான் ஐயா, அதில் இசையாய் இசைகிறாய். இங்கு என் முயற்சி எதுவும் இல்லை, எனக்கு எதுவும் தெரியாது, எனக்கு எதாவது தெரிந்தது என்றாலும் அதுவும் உன்னில் இருந்து வந்ததே இதில் என் பங்கு எதுவும் இல்லை. உன்னிடம் சராணகதி ஆவது மட்டுமே என் பங்கு... பார்க்கும் இடம் எல்லாம் நீதானே ஐயா... நீயே கொலை செய்கிறாய், நீயே கொலைபட்டு கீழே விழுகின்றாய், நீயே கொலைகான கருவியாகவும் ஆகின்றாய். எல்லாம் வெவ்வேறானது அல்ல எல்லாம் நீயே, ஒன்றாகவே இருக்கின்றாய்.

நான் உன்னை அடையாளம் கண்டேன்.  நான் உன்னை கண்டு சிரித்தேன். நீயும் என்னை பார்த்து சிரித்தாய்.

என் மனமாக நீ இருந்தாயே... நீயே ஆசைபட்டாய், நீயே கோவபட்டாய் ஆனால் நீ, எனக்கு அறிவென்ற கயிற்றையும் கொடுத்தாய் அதில் நான், மனம் என்ற பாதள கிணற்றில் இருந்து மேலே ஏறிவந்தேன். உன் இன்முகம் கண்டேன். நீ எனக்காக அங்கு காத்துகொண்டுதான் இருந்தாய்.

என் தந்தையையே, தாயே, உன்னை எப்படி இவ்வளவு நாள், நான் காணாமல் இருந்தேன். இனிமேல் நான் உன்னைவிட்டு பிரியமாட்டேன். நீயும் என்னை விடமாட்டாய் என்பதை நான் அறிவேன்.  

மேலும் நான், உன்னை அணைத்துகொள்ள காத்திருக்கிறேன். நான் அறிவேன் அது சீக்கிரம் நிகழும் என்று. என் பிரபஞ்ச இருப்பே.... என் போலவே உன் பிள்ளைகளும், நீ உண்டாக்கிய நீர்குமிழ் பாதள கிணற்றில் அள்ளளுற்று இருக்கிறார்கள். அவர்களையும் சீக்கிரம் மேலேற்ற வேண்டும். என் அம்மையப்பனே, என் அருட்பெருஞ்ஜோதியே, என் தாயுமானவே... எங்களை காத்தருளும். உன் கருணைக்கு ஈடுயிணையில்லை....

என் உடலாகவும், உயிராகவும், என் மனமாகவும் ஆகின்றாய். பின் வாழ்கை படகை உன்னில் செலுத்துகின்றாய் அதில்தான் எத்தனை எத்தனை அச்சம், ஆசை, எண்ணிலடங்கா துன்பம் என்ற புயலாக அல்லவா நீ வீசுகின்றாய் உன்னை அடையாளம் கண்டு புரியாதவர், அப்புயலில் சிக்கி விழுகிறார்கள். புரிந்தவர்கள் படகை செலுத்தி உன் கரையில் வந்து சேர்கிறார்கள். எனக்கும் உன் கரை தெரிந்துவிட்டது ஐயா, என் தாவோவே நீ எனக்காக(உனக்காக) இவ்வளவு நாள் காத்திருக்கின்றாய். நீயே என்னை பெற்றெடுத்தாய் நீயே என்னை வளர்த்தாய் நீயே இப்போது என்னை அனைத்துகொள்வாய். உன்னில் நான் கரைவேன்.

உன்னில் என்னை,
உணரவைக்க,
என்னில் ஆடுகிறாய்..
எண்ணிலடங்காமல் ஆடுகிறாய்...!

நான் புதிய பரிமானம் கொண்டேன் உன் கருணையால்...!
உண்மையான அன்பு, கருணை, நேசத்தை, நான், உன்னால் அறிந்தேன்.
நான் என்பது கூட இங்கு தவறாகும் நீயே நீ அறிந்தாய்.

        

என்றும் நட்புடன்:

Sunday, March 1, 2015

கேட்டா அப்படிதான் சொல்வோம்...!



 இன்றைய பரபரப்பு உலகத்தில் எதையும் ஆரஅமர உட்கார்ந்து பேச யாருக்கும் நேரம் இல்லை (கேட்டா அப்படிதான் சொல்வோம்) உருபடியா எதையாவது செய்யவதென்றாலும் அப்படிதான், ஏன் சாப்பிட கூட  நேரம் இல்லாமல்தான் பல பேர் தவிக்கிறார்கள். இப்படி இயந்திர வாழ்கையாய் மாறிபோனது. இதில், உங்களுக்கு, இலக்கிய வாசிப்பு இருக்கா... என்றால், யோய் போய்யா, போய் பொழப்ப பாருய்யா... இலக்கியமாவது, மண்ணாகட்டியாவது...  எனக்கு பேப்பர் படிக்கவே நேரம் இல்ல,  இதுல இலக்கியத்தை வாசிகிறதா.?என்று சலித்து கொள்வார்கள். அப்படியே   ஒருவேலை அவர்களுக்கும் கதை, கவிதை, கட்டுரை போன்றவற்றில் படிக்க விருப்பம் இருந்தாலும் அதன் வார்த்தை நீளம், பொருள் அறியாத நிலையால் படிக்கும் பொறுமை இழந்து அதை விட்டே வெளியே வந்துவிடுவார்கள். அப்படி இருக்கும்போது மீண்டும் அவர்களை இலக்கிய வட்டத்தில் வரவைப்புது சிரம்ம். இதே கொடுமைதான் எனக்கும் பல எழுத்தாளர்களால், நாவல், சிறுகதை என்று சொல்லி நாவலாய் எழுதினதை எல்லாம் படித்துவிட்டு இலக்கியத்தை விட்டே டியிருக்கிறேன்.
      நாவலை பொருத்தவரை எப்படி என்றால், அது ஒரு கிரிகெட்டில் நடக்கும் டெஸ்ட் மேட்சு போல, ஆடிட்டே இருக்கலாம், வேடிக்கை பார்கிறவனை பற்றியே கவலையே இல்லாம... இப்படிதான் நாவல் எழுதும் எழுத்தாளர்கள் படிக்கிறவன் சலிப்படைவானே என்று யோசிக்கவே மாட்டாங்க, அவங்களால எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு வார்தையை வஞ்சகம் இல்லாம இழுத்துட்டு போய் முடிவும் தெரியாம, ஆரம்பமும் புரியாமா.. ஏதோ ஒரு திக்குல போய் முடிப்பாங்க...
     இதில் நாவல் கொஞ்சம் மாற்றம் ஏற்பட்டு சிறுகதையாய் வந்தது.  அது கிரிகெட் ஒன்டே மேட்சு போல, அதுவும் பார்க்க இப்போது ஒருவித சலிப்பு ஏற்பட்டுகொண்டிருக்கிறது. இப்போது அது டி20 மேட்சாய் நடக்குது. அது கிரிகெட் ரசிகர்க்க்கு விருவிருப்புக்கு பஞ்சமில்லாம இருக்குது.
     இதே டி20 போலதான், சிறுகதையின் வடிவம் இப்போது சிறுசிறுகதையாய் சுருங்கி போனது. இப்போது எல்லாம் வாசகர்கள் தெளிவாக இருக்காங்க... அவங்க தெளிவு எல்லாம் டிவில பல மெகா சிரியல் பார்த்தே வந்துடுச்சு.... அதனால் வார்த்தை ஜாலம், என்று வார்த்தையை இழு இழு என்ற இழுத்தால் எழுத்தாளர்கள் எப்போதும் கல்லா கட்ட முடியாது. அதனால் தேவைக்கு ஏற்றார் போல் இலக்கிய வடிவத்தையும் மாற்றி கொண்டே போயாக வேண்டும்.
       “சுமை வேண்டாம் சாரம் மட்டுமே போதும்” என்று வாசகர்கள் தெளிவாக இருக்காங்க...
     தமிழில் இந்த சிறுசிறுகதைகளை எழுத்தாளர் சுஜாதா இருக்கும்போதே அவர் கையாண்டு எழுதிருகிறார்.  எனக்கும் அதுபோல சிறுசிறுகதைகள் எழுதனும் என்று அப்போது இருந்தே ஒரு ஊந்துதல் இருந்தது அதனால் நேரம் கிடைக்கும்போது எழுதியதை எல்லாம் மொத்தமாக தொகுத்து இங்கு வெளியிடுகிறேன். படித்து உங்கள் மேலான கருத்துகளை தெரிவியுங்க்ள்.
நன்றி...! 


                              மூன்று வார்த்தைக் கதை

தலைப்பு: பல் தேய்ங்க.. என்றாள் மனைவி.
  கதை :  பல்செட் கீழே விழுந்தது.



தலைப்பு: ‘அவனுக்கு தலைவார ஆசை
  கதை : கழன்று விடுமோயேன்று பயம்



தலைப்பு: ‘கடற்கரை
   கதை: அங்கு அஸ்திக் கரைத்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.



தலைப்பு: ‘காதல்
   கதை: “கருவை கலைச்சுடு.. என்றான்.



தலைப்பு: ‘கன்னீத்தீவு
   கதை: சிந்துப்பாத்தை, சிங்கம் பார்த்தது.



தலைப்பு: ‘கல்யாண மேடையில் அரசியல்வாதி
   கதை: “தலைவர் வாழ்க, வாழ்க..!



தலைப்பு: ‘கல்லூரி
   கதை: “மச்சி, ஃபிகர் சூப்பர்..



தலைப்பு: ‘தாய்மை
   கதை: தாரம் வந்ததும் போனது.

                                                        
தலைப்பு: ‘பார்க் பெஞ்சில் காதலர்கள்
    கதை: “எங்க வீட்டுக்காரரு பார்த்துட்டாரு... 



தலைப்பு: ‘காவல் நிலையத்தில் திருடன்
   கதை: போலிஸ், “மாமூலே கொடுப்பதில்ல...



தலைப்பு: ‘குடும்பத்துப் பெண்    
   கதை: “இன்னிக்கு மாமியார் தூங்கும்போது..!?



தலைப்பு: 2075-ல் கணவன் மனைவி
   கதை:“நாளையோட ஒப்பந்தம் முடியுது..”



தலைப்பு: ‘கட்டிட மேஸ்திரி
   கதை: “சித்தாள் எப்போ வருவா..?



தலைப்பு: ‘வேற்று கிரகவாசிகள் பூமிக்கு வருகை
   கதை: சதுர அடி 3000/-



தலைப்பு: ‘ஆம்புலேன்ஸ்
   கதை: போக்குவரத்து நெரிசலில் மூச்சு..!?
     


தலைப்பு: ‘ஊழல் வழக்கில் நீதிபதியின் தீர்ப்பு
   கதை: “தள்ளுபடி வழக்குக்கு மட்டும்...


தலைப்பு: ‘நடுனிசி இரவு
   கதை: முனங்கள் சத்தம் கேட்டது.



தலைப்பு: ‘கல்யாணம் ஆனவன் வாழ்வு
   கதை: “நான் பேச்சுலர்... என்றான்.



தலைப்பு: மாற்றாந்தாய்
   கதை: “தம்பியை மட்டும் கொஞ்சுகிறாள்



தலைப்பு: ‘அறையில் காதலர்கள்
   கதை: “கடைசியாக நாம இங்கே..!?



தலைப்பு: ‘அழகான பெண்
   கதை: “முகத்துல வியர்வை வடியுதே...



தலைப்பு: ‘டாக்டரின் 100 ஆப்ரேஷன்
   கதை: போலி மருத்துவர் மாட்டிக்கொண்டார்.

தலைப்பு: ‘மாமியார் பாசம்
   கதை: “மருமக தாலியறுக்கனும்...” என்றாள்.



தலைப்பு: “மூன்றுபேர் இரண்டு காதல்
   கதை: “அவனை கழற்றி விடு..


தலைப்பு: நண்பனின் காதலி
   கதை: “துரோகம் செய்யவில்லை என்றான்.




                        இரண்டு வார்த்தைக் கதை:

தலைப்பு: ‘நாய் ஒன்று புகுந்துவிட்டது
   கதை: மாரத்தான் ஓட்டம்..


தலைப்பு: பாட்டி கதை சொல்லாமல்   துங்கிவிட்டாள்  
 கதை: பாட்டியின் மரணம்.



தலைப்பு:குடிமகன்களின் காலை உணவு
   கதை:சரக்கு இல்லையாமே...



தலைப்பு:கொசுவை கடித்த எறும்பு
   கதை: “என் இரத்தம்..



தலைப்பு:2100-ல் பள்ளிக்கூடம்
   கதை: “தமிழா, அப்டின்னா...



தலைப்பு:குப்பைத் தொட்டியின் கனவு
   கதை: “தங்கம் குப்பையாகுமா..?



தலைப்பு:நாட்டின் சிக்கனத்தைப்பற்றி நீதி அமைச்சர்
   கதை:பொண்ணு கல்யாணத்தை....!



தலைப்பு: ‘விமான பாதையில் வந்த பறவை
   கதை: “கடவுளே... என்றார்கள்.



தலைப்பு::இன்றோடு அவளை
   கதை: டிவியை நிறுத்தினாள்.

                                                        
தலைப்பு:குழந்தை கடவுளிடம் பிரார்தனை
     கதை: சோறு காத்திருக்கிறது.



தலைப்பு: ‘பையன் பிறந்தான்
   கதை: “கன்னிகாதாரமா...கேட்கணும்.



தலைப்பு:தலைவர்களின் அறிக்கை
   கதை: முன்பேழுதியது எங்கே...?



தலைப்பு:மலர்கள்
   கதை:இறுதி ஊர்வலம்..



தலைப்பு:பூ விற்பவள்
   கதை: தலை வாடியது.



தலைப்பு:அவன் நடந்த பாதையில் மின்னல்
   கதை: அவளைக் கண்டான்.



தலைப்பு:இரு நாட்டு கிரிகெட் வீர்ர்கள்
   கதை: “புக்கிஸ் சொல்லிட்டானா..



தலைப்பு:சுனாமியில் தேங்கிய தண்ணீர்.
   கதை: “குழந்தைகளின் கப்பல்...



                                                         -151-
தலைப்பு:ஊழலுக்கு எதிராக அமைச்சர் ராஜனமா..
   கதை:தொழிலதிபர்கள், கொண்டாட்டம்...



தலைப்பு:நாடாலும் உரிமை பெண்களுக்கும் வேண்டும் என்றான்.
   கதை: “என்னடி சமையலு...



தலைப்பு:சுதந்திரத்திற்கு பின் இந்தியா
   கதை: “கமிஷன் வந்துடும்...



தலைப்பு: தந்தைப் பெரியார் படம் போட்ட திருமண அழைப்பிதழ்
   கதை: “மாங்கல்யம் தந்துனானே...



தலைப்பு:கல்யாணப் புகைப்படம்
   கதை:கடைகியாக சிரித்தது.



தலைப்பு: வாடகை வீடு
   கதை: கல்லறை சொந்தமானது.



தலைப்பு:என்னை யாரோ துரத்துகிறார்கள்.
   கதை:என் நிழல்...



                       ஒரு வார்த்தைக் கதை
  

தலைப்பு: ‘கண்ணீர் அஞ்சலி
   கதை: காதல்


தலைப்பு: அவள் உறவு அவனுக்கு தெரிந்துவிட்டது.
   கதை: கொலை


தலைப்பு: என்னை நான் பார்த்தேன்
      கதை: புகைப்படம்



தலைப்பு: ‘நல்வரவு
    கதை: வணக்கம்.



என்றும் நட்புடன்: