Pages

Sunday, February 22, 2015

அது என்ன தியானம் என்பது.? சும்மா உட்கார சொல்கிறாங்க..!




நான் பிறந்தது முதல் எனக்கான ஆன்மிக தேடுதல் ஆரம்பித்துவிட்டது. 
ஆரம்பத்தில் உருவழிபாட்டில் நம்பிக்கை கொண்டிருந்தேன். மந்திரங்கள் உச்சரித்தேன். யோகா பயின்றேன். சித்தர்கள் சொன்னதையேல்லாம் தேடி படித்தேன். ஞான குருமார்களை சந்தித்தேன். எங்கும் எனக்கான விடை கிடைக்காமல் ஒருவித தேடுதலுடனே அலைந்தேன். இந்த ஆர்வம், முயற்சியே ஒரு ஆன்மிக சாதானக்கு எப்போதும் வேண்டும். அது நம்மை என்றும் பக்குவபடுவத்தும் தளம்.. அதில் விழுந்து, அடிபட்டு வரும்போது ஒரு வெறுமை தோன்றும் அவ்வெறுமை  கவனிப்பதில் நிலைநிறுத்தும்போது தியானம் கைவரபடுகிறது.

நான் ஆன்மிகத்தை பேசும்போதேல்லாம். அதிகம் பேர்  கேட்கிறார்கள், “அது என்ன தியானம் என்பது.? சும்மா உட்கார சொல்கிறாங்க, கண்ண மூட சொல்கிறாங்க, கண்ண மூடினா கருப்பா தெரியுது. அதான் தியானமா...? என்கிறாங்க.

நான் சொன்னேன், “அது ஆரம்பம்தான் தொடர்ந்து அதையே பார்த்துகொண்டு இருக்கனும்.என்றேன்.

ஒரு பெண் கருவுற்று, அக்கரு குழந்தையாகி  பூமியில வந்து விழுவதற்கே 10 மாதம் ஆகிறது. ஆனா, தியானம் என்பது நீங்க நினைத்தவுடன் கைக்கூடிய வரும் பொருளா... முதலில் நமக்கு பொறுமை வேண்டும்.  ஒரு ஆன்மிக தேடுதல் வேண்டும். இருப்பதிலே எளிமையானுதும் தியானம்தான். அதுபோல் இருப்பதிலே கடினமானதும் அதுதான். இதை நாம் எப்படி எடுத்துகொள்கிறோம் என்பதை பொருத்துதான் ஆன்மிக பயணம் உள்ளது.

நான், பதினைந்துவருடமாக ஆன்மிக தேடுதலில் உள்ளவன். இன்னும் பயணித்து கொண்டிருக்கிறவன். அந்த  பயண அனுவத்தை, என் தியான அனுபவத்தை உங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்கிறேன் எளிமையாகவும் சொல்கிறேன் புரிந்துகொள்ளுங்கள்.

முதலில் நம் உடலும், மனதும் தனிதனியானது அல்ல... இரண்டும் இணைந்து ஒன்றாக செயல்படுவது. நாம் கண்ணால் பார்க்கும் பொருள்கள் யாவும் மனதின் கற்பனையின் வடிவமே... உடல்தான் அப்பொருளை உருவாக்கியது. ஆனால் பின் இருந்து இயக்கியது மனம்தான். மனமும், உடலும் ஒரு மாட்டுவண்டியில் கட்டிய இரண்டு மாடுகள். ஒன்று நின்றாலும், இன்னோன்று செயல்படாது. தலைவலி வரும்போதுதான் மனம் தலையை பற்றியே நினைக்கும். பல்வலி வரும்போதுதான் நாக்கு பல் இருக்கும் பகுதியே துலாவிகொண்டிருக்கும். உடல்  நோயில் சரிந்தால் அது சரியாகும் வரையே மனம் உடலை சுற்றியே இருக்கும். அப்போது பதைபதைக்கும். அந்த நேரத்தில் யாரவது  நம்மிடம் சாதரணமாக பேசினாலும் கோவப்பட்டு எரிந்து விழுவோம். பின் உடல் சரியானதும் மனது, ஆசையேனும் இறைகைகட்டி பறக்க ஆரம்பிக்கும். இங்கு உடல் என்பது வெறும் செயல்படும் கருவிதான்  ஆனால் மனதுதான் அதன் சூத்திரதாரி  இதில் நேரடியாக பாதிக்கபடுவது உடல்தான். அதுதான் நம் கண்ணுக்கு தெரிவது. இதை நாம் நன்கு புரிந்துகொள்ளவேண்டும்

உடலியல், மனயியல், உளவியல்  போன்றவை எல்லாம் இன்று மனிதனை பயன்படுத்தி, பணம் சாம்பாதிக்கும் துறையாக மாறிவிட்டது. எதுவும் நிரந்திர தீர்வுக்கு வழிவகுக்கவில்லை.

மனம், உடல், இது பொதுவாய் எல்லோருக்கும் தெரியும். உடல் கண்ணுக்கு தெரிவது, மனம் கண்ணுக்கு தெரியாதது. அது வலியும், சந்தோசத்தையும் மட்டும் உணரக்கூடியது. இப்போதுதான் தியானத்தைபற்றி முக்கிய ஒன்றை நான் சொல்ல போகிறேன். இந்த இரண்டையும் தாண்டிய இன்னோன்று உண்டு. அது மனதாலும், உடலாலும் கட்டுபடுத்த முடியாதது. அது பிரபஞ்ச சக்தியானது அது வெறுமனே கவனிப்பது. அதை எப்படி விளக்கலாம் என்றால், டென்னிஸ் ஆடுபவர்கள், ஒரு  பக்கம் அடிகிற பந்தை இன்னொரு பக்கம் அடிப்பாங்க, அது போல் இந்த பக்கம் வந்த பந்தை அந்த பக்கம் அடிப்பாங்க... இப்படி, அப்டியும் போற பந்தை ஒருத்தர், வலைக்கு மேலே அமர்ந்து பார்த்துகொண்டே இருப்பாரு தெரியுங்களா..? அவர் யார் என்றால் அவர்தான் அவ்விளையாட்டின் நடுவர். அவர் வேலை,  பந்து எங்கு தடைபடுறது யார் தடுத்தது, யாருக்கு பாயின்ட் போய் சேரும் என்பதை கவனித்துகொண்டே இருப்பார். இப்ப நடுவரே இல்லாமல் விளையாடுகிறாங்க என்று நினைத்து பாருங்க... அந்த ஆட்டம் எப்படி இருக்கும். கடைசியில் சண்டையில்தான் போய் முடியும்.

இதில் நம் வாழ்கை எனும் ஆட்டத்தில்,  நடுவர் இல்லை என்று நினைத்து ஆடுகிறோம் ஆனால் அங்கு நடுவர் இருக்கிறார். நடுவர் இல்லாமல் எந்த ஆட்டமும் இல்லை... அப்படி இருந்தால் அது ஆட்டமே இல்லை. அங்கு நடுவர் இருக்கிறார். நாம் அவரை கவனிக்காமல் ஆடுகிறோம். இப்போது முதன்முறையாக நாம் நடுவர் இருக்கிறார் என்று நினைத்து ஆடபோகிறோம். இப்போது ஆட்டம் பதட்டமாக இருக்கும் ஒருவித பரவசமாகவும் இருக்கும். அதற்குதான் தியானம் துணையாக இருக்க போகிறது.  

இப்போது உங்க உடலும், மனமும், ஆசை கொண்ட பந்தை  ஆடட்டும். ஆனா, நீங்க நடுவரா இருந்து அதை கவனிங்கஇந்த விளையாட்டில் எந்த மதிப்பீடும் வேண்டாம் எந்த மதிபெண்ணும் கொடுக்கவேண்டாம். வெறுமனே கவனியுங்க அது போதும். இப்போது அது வெறும் விளையாட்டுதான் என்ற முதன் முதாலாக உங்களுக்கு ஒரு புரிதல் உண்டாகும். அதில் தீவிரம் கொள்ளமாட்டிங்க வெறுமனே கவனித்துகொண்டே அதை விளையாடுவிங்க... உணர்ச்சிவசபடமாட்டிங்க, ஏனென்றால் உணர்ச்சிவசபடுவங்கதான் பதட்டமடைவாங்க, பயபடுவாங்க உணர்வு பூர்வமான சிந்திகிறவங்க அடுத்து என்ன செயலாம் என்பதைதான் யோசிப்பாங்க... நமக்கு தெரிந்தவங்களுக்கு அடிபட்டால் நாம் உடனே பதட்டம் அடைகிறோம். ஆனா நாம் பதட்டம் அடைவது போல டாக்டரும் பதட்டம் அடைந்தால் என்ன ஆகும்.  மருத்துவம் பார்க்க முடியாது. நாமும் நம் மனதுக்கும், உடலுக்கு தலைசிறந்த மருத்துவராகதான் இப்போது இருக்கவேண்டும். ஒன்றை நினைவுபடுத்திகொள்ளுங்கள். “100 வயது நான் ஆரோக்கியமாக வாழ்வேன் என்று சொல்பவன் எந்த வியாதி வந்து செத்து போவான்.? சொல்லுங்க... எப்படியும் அவனுக்கு ஒரு நோய் வந்துதானே இறப்பு வரும். இதில் புரிந்துகொள்ளவேண்டியது மரணம் என்பது நிச்சயக்கபட்ட ஒன்று இதை மாற்றமுடியாது. இதை எதுக்கு சொல்கிறேன் என்றால் கவனிக்கும்போது மரண பயம் உண்டாகும். அப்படி பயம் வரும் போது அந்த பயத்தையும் கவனிக்கவேண்டும். ஏனென்றால் மனம் எப்படியும்  நீடித்து இருக்கனும் என்றுதான் நினைக்கும். அது உடலோடு ஒட்டிகொண்டு தனித்து வராது. அப்படி மனம்  பயம் கொள்ளும் போது அந்த பயத்தையும் நீங்க கவனிக்கும் போது அப்பயம் தானாய் நீங்கும். மனம் கொஞ்சம் பக்குவபடும் முதன் முறையாக உடலைவிட்டு தனித்து வெளிவரும். அப்போதே இருட்டாக இருந்தில் மனதின் முகம் தெரியும். 

அந்த முகத்தை கவனிப்பது நடுவரான உங்களுக்கு அந்நடுவர்தான் அதுதான் விழிப்புணர்வு அல்லது தன்ணுணர்வு என்று சொல்வது. 

ஒரு மான் புல் மேய்கிறது என்றால் அது எங்கு ஆபத்து உள்ளது என்று உணர்ந்தே மேய்ந்துகொண்டிருக்கும். அவ்வளவு எச்சரிக்கையாக இருக்கும். ஒரு ஆடோ, மாடோ, குரங்கோ எந்த உயிரினத்தையும் தூக்கி தண்ணீரில் போட்டால் அவரை அட்டகாசமாக நீந்துகிறது. மிக எச்சரிச்சரிக்கையாக இருக்கிறது ஆனால் குரங்கில் இருந்துதான் மனிதன் வந்தான் என்று டார்வின் பரிபாணம் சொல்கிறது. பின் ஏன் நம்மால் தண்ணீரில்  நீந்த முடியவில்லை அதற்காக ஏன் விசேச பயிற்சி எடுத்து நீந்த வேண்டிருக்கு.? ஏனென்றால் உடலை, ம்னம், ஆசை கொண்டு மங்கடித்துவிட்டது, மறுக்கடித்துவிட்டது, அதை மீட்டேடுக்கதான் தியானம்.


இப்போது இரண்டு கடந்து மூன்றாவதுக்கு வந்துவீட்டீர்கள். அதாவது உடல், மனது, தன்ணுணர்வு. ஆம், இந்த தன்ணுணர்வு கொண்டுதான் உடலையும் மனதையும் கவனிக்கவேண்டும் அது எப்படி என்றால் நீங்க திரைபடம் பார்கிறீர்க்ள். அங்கு முதலில் வெண்திரை இருக்கிறதுசிறிது நேரம் கழித்து பின்னால் இருந்து ஒளி பீச்சபடுகிறது. நமக்கு பிடித்த  நடிகர், நடிகை திரையில் தோன்றிவிடுகிறார்கள். கைதட்டல், விசில் சத்தம் காதை கிழிகிறது.   இப்போதுதான் கவனமாக இருக்கவேண்டும் உடல் என்னும் வெண்திரையில், மனம் எனும் ஒளி பீயிச்சபடுகிறது இப்போது நீங்கள் முழு கவனிப்பவாரக இருந்தால் அதில் ஒன்றாமல் வெறும் பார்வையாளானாக, நடுவராக இருந்து கவனிப்பீர்கள். இல்லையேன்றால் அந்த வெண்திரையும் மறந்து, மறைந்து, ஒளியே உண்மையேன நம்பி, அதிலே லயபட்டு, அந்த நடிகர், நடிகைக்கு ரசிகராகி கோவில் கட்டி பின் கும்பாபிஷேகம் பண்ணி வரும் தேர்தலில் எம்.எல்.ஏவாக ஆக்கி, அதை தாண்டி அவரை தமிழ்நாட்டின் முதல்வராகவே ஆக்கி விடுவோம். முதல்வரானவங்க சும்மா இருப்பாங்களா.? இருந்தாங்களா.? மேலும் நம்மை எப்படியேல்லாம் முட்டாளாக்களாம் என்பதிலே கவனமாக இருப்பாங்க.. இப்படிதான் உலகத்தில் உள்ள ஒவ்வொரு  நாட்டின் தலைவிதியும் சினிமா போன்று ஒவ்வொருவிததில் மாறுது. அந்த தலைவிதி யாரால மாறுது.? நம்மால்தான் மாறுது... கேட்டா இப்படி சொல்லுவோம், “அவர் பிரதமரா, முதலமைச்சரா வருவார்ன்னு விதி இருக்கு வந்துட்டாரு என்போம். ஆனா, அவர் வருவது நாம் கவனிக்காமல் விதைவிதிச்சோம் என்பதை நாம் சாவுகாசமாக மறந்துவிட்டோம். அதை மறக்காமல் அது திரைபடமாக இருந்தாலும், வாழும் வாழ்வாக இருந்தாலும் கவனித்தலில்தான் மாற்றம் வரும்.

இதுபோல மாற்றம் வர, நம் மனதை கவனிக்கும்போது அது வாழ்வேனும் திரைபடமே என்று பார்கும்போது. உங்களுக்கு முதன் முறையாக புதிய பார்வை வந்துள்ளது. அங்கு நீங்கள் கடவுளால் ஆசிர்வதிக்கபடுகீறீர்கள். அதுதான் பிரபஞ்ச பார்வை, அது மூன்றாவது கண் பார்வை. பாருங்கள், பாருங்கள் பார்த்துகொண்டே இருங்கள்.

இப்போது மேகம் வானத்தில் வந்துகொண்டே இருக்கும். வானம் என்றால் மேகம் இருக்கதானே செய்யும் ஆனால் மேகத்தை கடந்தால் அங்கு வானமும் இருக்காது, மேகமும் இருக்காது. அங்கு பிரபஞ்ச ஒளி, ஒலியே இருக்கும்.

இப்போது மனதை கவனிக்க, கவனிக்க உங்கள் மனது முதன் முறையாக உடலை கட்டுபடுத்தாது என்பதை நீங்கள் உணர்வீர்கள். உடல் இப்போது முழு தளர்வாக, ஒய்வு தன்மைக்கு செல்லும். உடல் தூங்குகிறது என்று கூட அதை சொல்லலாம் ஆனால் மனம் எண்ணம்கொண்டு பல கனவாய் காட்சியளிக்கும் அதையும் நீங்கள் கவனிப்பீர்கள். நாம் இரவில் தூங்குவது இதன் அடிபடையில்தான் நடக்கிறது. அங்கு ஒரு சிறுவித்தியாசம்  நாம் மனதையும், உடலையும் கவனிப்பதில்லை நாம் மனதுடன் அதன் காட்சிகளில் ஒன்றிவிடுகிறோம். கனவு காண்கிறோம். ஆனால் தியானம் அப்படி நடக்காது அங்கு கவனித்துகொண்டே நாம் தூங்கிகொண்டிருப்போம். இதைதான் சித்தர்கள் சொன்னது, “தூங்காமல் தூங்கி எழுவது எக்காலம் என்று.  இதை தொடந்து கவனிக்கும் போது இது நம் அன்றாட வாழ்வின் செயல்களிலே நடக்கும். செயல் இருக்கும் ஆனால் செயல்படும் மனம் அங்கு இருக்காது. அங்கு கவனித்துகொண்டிருக்கும் தியானமே இருக்கும். அது அழகாக காட்சி அளிக்கும். இதுபோல செயலைதான் ஜப்பான் மக்கள் செய்கிறார்கள். இன்று உலகத்தில் அரிய அழகான பொருட்கள் ஜப்பானில்தான் உள்ளது. ஏனென்றால் அவர்கள் அதை தியானமாக செய்கிறார்கள். அதுதான் அங்கு ஜென் ஆக பரிணமிக்கிறது. ஜென் என்பது தியானம் என்ற தமிழ் சொல்லிருந்து தியான் என்ற சமஸ்கிரத சொல்லாகி, சீனாவில் அது தியோ என்றாகி அது ஜப்பானில் ஜென்னாக மாறியது. வார்த்தைதான் மாறியதே தவிர தியான தன்மை என்றும் மாறாது. அந்த தியானம் என்ற ஜென்னை கொண்டு போனவர் நம் தமிழர் போதி தர்மரே அவர்தான் ஜென்னை முழுமையாக மலர செய்தார்.

இப்போது தியானம் நம் நடைமுறை வாழ்கையில் இணைந்தே இருக்கும்போது வெண்திரையில், மாய ஒளி வீசுவது குறைகிறது. ஒருவேலை முழுவதும் இல்லாமல் போய்விட்டது. கரைந்துவிட்டது என்று கூடசொல்ல்லாம். இப்போது வெறும் திரைமட்டும் இருக்கிறது அதை பார்வையாளன் பார்த்துகொண்டு இருக்கிறான். பள்ளமான இட்த்தில்தான் நீர்வந்து சேரும், காற்று இல்லாத இடத்தில்தான் காற்று வந்து சேரும். காலி பாத்திரத்திலே நீரை  நிரப்ப முடியும்... “ஒன்று இல்லாத இடத்தில்தான் இன்னொன்று வந்து சேரும் என்பது இயற்கை விதி.

வெண்திரையில் மாய ஒளி நின்ற பிறகு, இன்னொரு ஒளி அங்கு வீசப்படும் அதுதான் பிரபஞ்ச்ச ஒளி. அது எம்மாதிரி ஒளி என்பது நான் இன்னும் அறியவில்லை ஆனால் அதன் சிறு சிதறலை நான் உணர்ந்தவன். அதன் சாரலில் நனைந்தவன். அது சொல்லில் எழுத முடியாத பரவசம். ஒரு ஞானி சொன்னது,  “ஞானம் என்பது சொல்லில் சொல்லமுடியாதது அப்படி சொன்னால் அது ஞானம் இல்லாதது.” அது முழுக்க, முழுக்க உணரகூடியது. இதனால்தான் சிவபித்தர்கள். சித்தர்கள் ஆவதற்கு முன்னே “இறைவா ஆனந்த அப்பரவசத்தை தாங்கும் வலிமையை தா என்று மனம் உருகி வேண்டுவார்கள். ஏனென்றால் அந்த தேனின் ஒரு துளியை அவர்கள் ருசித்துவிட்டார்கள். இதனாலே அப்படி சொல்வார்கள்.

அந்த வெண்திரையில் பிரபஞ்ச ஒளி இருக்கும்போது   கவனிப்பவர் அதாவது உங்கள் தன்ணுணர்வு, பிரபஞ்ச ஒளியில் இணைந்துவிடும் அல்லது கரைந்துவிடும் என்று சொல்லாம். சூரியன் வந்த பின் பனி உறுகி ஆவியாகி போவதுபோல் அந்த பிரபஞ்ச்ச சூரியனில் ஐக்கியமாகிறது. இந்த இணைப்பில்தான் மனிதன் கடவுளாகிறான். ஞானி மீண்டும் குழந்தையாக பிறக்கின்றார். இதனால்தான் ஏசுவும் சொன்னார், “நீங்கள் குழந்தையாக மாறுங்கள். மீண்டும் குழந்தையாக பிறங்கள் என்று  குழந்தை, மனம் இல்லாமல், தன்  உடலையும் அறியாமல் கடவுளாக இருக்கிறது ஆனால் ஞானி எல்லாம் அறிந்து அதனை அறியாமல் இருக்கிறார். அவர் ஆற்றை கடந்துவிட்டார். படகையும் அங்கையே விட்டுவிட்டார். முழுமையில் கலந்துவிட்டார். நிர்வாணம் ஆகிவிட்டார். இதுவே முழு நிர்வாணம் என்பது முழுமையில் கலப்பதே நிர்வாணம் மற்றபடி ஆடையை கலைந்து நிற்பது நிர்வானம் அல்ல... அது ஒரு குறீயிடு. முழு நிர்வாணத்தில்தான். நானே கடவுள் (அகம் பிரம்மாஸ்மி) என்பதை நாம் உணர்வோம். அதுவே உண்மையான மதம், அதுவே புத்தம், இந்து, சமணம், கிறிஸ்துவம், இஸ்லாம் எல்லாம்..

ஆறுகள் பலவானாலும் சேரும் இடம் கடலே. இதை நாம் புரிந்துகொண்டாலே போதும்.

முழு கவனிப்பதிலே இறைவன் வாழ்கிறான். அவனே இறைவனாகிறான். அதுவே தியானம். மனதை(மாயஒளி) கவனியுங்கள் உடல்(படகு) ஒய்வு தனமைக்கு செல்லும். மாய ஒளி இல்லாத இடத்தில் கவனிப்பு(தியானம்) என்ற ஒளி மூலம் ஆற்றை கடக்கலாம். அப்போது படகு(உடல்) ஆற்றிலே விட்டுவிட்டு கரையேறலாம்.

பிறவி பெருங்கடல் நீந்துவோர் நீந்தார்
இறைவனடி சேராதர்.

இந்த திருகுறளின் உண்மை பொருள் இதுவே... கண்ணை மூடுங்கள் இருள் தெரிந்தால் பரவாவில்லை. இருட்டில் மறைந்திருக்கும் மனம் தன் முகத்தை காட்ட ஆரம்பிக்கும். அதுவே ஆரம்பம்.


முதல் அடி எடுத்துவையுங்கள். அதுவரை காத்திருந்து கவனியுங்கள்.





என்றும் நட்புடன்:



Thursday, February 12, 2015

நான் பலரிடமும் கேட்டுபார்த்தேன்...!





ரொம்ப நாளா எனக்கு ஒரு சந்தேகம், நான் பலரிடம் கேட்டுபார்த்தேன் "தெரியல" என சொன்னாங்க, சம்பந்தபட்ட  நபரிடமும் கேட்டுபார்த்தேன். அவங்களும் தெரியல என்றுதான் சொன்னாங்க, அது எனக்கு கிண்டாலகதான்பட்டது. அது என்ன அப்படி ஒரு கேள்வின்னா.. முக்கிய சில சாதியில இருக்கிரவங்க நெற்றில நாபம் போட்டுருக்காங்களே, அது எதுக்கு.? இந்த கேள்வியதான் அவங்ககிட்ட நான் கேட்டேன். மீண்டும் இதை எனக்கு தெரிந்த ஒரு ஐயரிடம் கேட்டேன் அவரு சொன்னாரு, "அட அபிஷ்ட்டு அது பெருமாளுடைய பாதம்டா.." என்றார். எனக்கு ஒரு சந்தேகம் ஐயரே, "அப்போ பெருமாளுக்கும் நாமம் போட்டுருக்காங்களே அது யாருடைய பாதம்..." என்றேன். அவருக்கு வந்தது பாருங்க கோவம், அவரு கோமனம் கழுலாததுதான் பாக்கி, மத்தது எல்லாம் அவரு உடம்புல ஆட ஆரம்பித்தது. உடனே நான் அங்கிருந்து எஸ்கேப் ஆகிட்டேன்.

"நெற்றில பத்து போட சொன்னா பதினோன்னு போட்டான் இந்த மாபாதகன்" என்று ஒரு படத்துல நடிகர் வடிவேல ஒரு ஆயா திட்டும். ஆனா, இந்த பதினொன்று அல்லது பெருமாள் பாதம் என்று சொல்கிற நாமத்த யார் கண்டுபிடிச்சா.? யார் அதை நெற்றில இட்டு புழக்கத்துல விட்டது.? என்று ஆராய்ந்தா... இது ஒரு வேதகால அகத்தின் குறியீடு. இதன் பழைய மறைபொருள் சீன தேசத்துடையது. பன்டைய சீனாவில் லாவோட்சு என்ற ஞானி வாழ்ந்தார். அவர், இந்தியாவில் புத்தர் வாழ்வதற்கு முன்னேரே வாழ்ந்தவர். அவர் "தாவோ" என்ற சொல்லை பயன்படுத்தினார். அவர் முதலும், கடைசியுமாக எழுதிய புத்தகம் "தவோ த ஜிங்" அதில் அவர் சொல்லிருப்பார், "இரண்டுக்கும் நடுவில் இருப்பது தாவோ" இந்த தாவோ என்பதை நீங்கள் கடவுள், ஆண்டவன், இறைவன், இயற்கை, பேய், நாய், என்று கூட அழைத்துகொள்ளலாம். என்னடா கடவுளை போய் நாய் என்று சொல்கிறான் என்று நினைகிறிங்களா..! ஒருவிதத்தில் கடவுளும், நாயும் ஒன்ணுதான் எப்படி தெரியுங்களா, கடவுளை நாம் ஆங்கிலத்தில் எப்படி எழுதுவோம் GOD என்று இந்த வார்தையே அப்படியே திருப்பி போடுங்க, இப்போ என்ன வருது, 'DOG'. ஆம், எங்கும் நிறைந்திருப்பவன் இறைவன் என்கிறோம், பின் அவன் ஏன் நாயிலும் இருக்க கூடாது. நாயகவும் இருக்க கூடாது. இருக்கலாம் இல்லையா.?

இயற்கையில் இரண்டு விதி என்றும் மாறதது. எந்த இரண்டு விதியை நாம் மதித்து, புரிந்து நடந்தால் நாம் தாவோ தன்மையில் இருப்போம் அதாவது கடவுள் தன்மையில் இருப்போம்.
தாவோ இரண்டுக்கும் நடுவில் வாசம் செய்கிறது. அந்த இரண்டு எது என்ற ஒரு கேள்வி வரும். அந்த இரண்டிரண்டு இன்பம், துன்பம்; பகம், இரவு; மேடு, பள்ளம்; நல்லது, கெட்டது; வருமை, செழுமை; ஆண், பெண்; சக்தி, சிவன்... இப்படியே உதாரணமாக தாவோவைப்பற்றி கூறலாம். ஒரு ஆணும், பெண்ணும் இணையும்போது ஒரு புதிய உயிர் உண்டாகிறது. ஒரு மின்சார விளக்கு எரியவேண்டும் என்றால் அங்கு நேர் ஆற்றலும், எதிர் ஆற்றலும் வேண்டும் அப்போதே பல்பு பளிச்சென்று எரியும்.



இந்த இரண்டு தன்மையைதான் புத்த மதத்தில் ஜென் என்கிறார்கள் ஜென் என்பது இரண்டுக்கும் நடுவில் வாழ்வது. நாம் ஒரு வேலை செய்வோம் அங்கு செயல் இருக்கும் அதனுடன் சேர்ந்து மனமும் இருக்கும் ஆனால் ஜென்னில் தன்மையில் செயல்படும்போது செயல் இருக்கும் ஆனால் செயல்படுவது அதாவது மனம் இருக்காது. மனம் எங்கு இல்லையோ அங்கு கடவுள் வாசம் இருக்கிறது. அதுதான் இயற்கையின் அழகு. இன்றும் ஜப்பானில் இருக்கும் ஒவ்வொரு கலைபடைப்பும் இயற்கையின் அழகு, அங்கு செய்யும் கலை படைப்பில் மனமே இருக்காது. யாவற்றிலும் அழகே இருக்கும் அவ்வழகு ஜப்பானியர்களுக்கு போதி தர்மர் அருளிய ஜென்னை முழுமையாக உள்ளது. அந்த முழுமையிலே வாழ்கிறார்கள். ஜாப்பானியர்கள் சாதரணமாக 100 வயதை கடந்த முதியோர்கள். அதிகம். உலகதிலே அதிகமான முதியோர்கள் கொண்ட நாடு ஜப்பான்தான் அந்த அளவு அவர்கள் எந்த வித இறுக்கமும் இல்லாமல் இயல்பாய் வாழ்கிறார்கள். இந்த இயல்பே ஜென் அதுவே அவர்களின்  நீண்ட வாழ்வாதாரமாக இருக்கிறது.

இதை இந்துமதம் மிக எளிமையாக விளக்குகிறது. "கடமையை செய் பலனை எதிர்பார்காதே.."என்று, நமக்குதான் எளிமையாக சொன்னால், எதுவும் கஷ்டமாக எடுத்துகொள்வோமே... ம்னம் எதிர்பார்காமல் கடமை செய்யும்போது அங்கு பலன் தானாக நிகழும். இதைதான் கிருஸ்துவ மதமும் போதிக்கிறது "தட்டுங்கல் திறக்கபடும், கேளுங்கள் தரப்படும்' என்று, ஆனால் கிருஸ்துவர்கள் இதன் வார்தையின் பொருளையே மாற்றிவிட்டார்கள். ஏதோ ஆண்டவனிடம் கேட்டால் எல்லாம் கிடைக்கும் என்று ஆசைகொண்டு கேட்கிறார்கள். அந்த நடுனிலையில் இருந்து உணரும் போது, தட்டும்போது, கதவும் திறக்கும். அங்கு அவர்களுக்கு ஞானத்தின் மார்கம் புலப்படும். இதுதான் கிருஸ்து சொன்னதுகான உட்பொருள்.

நாமத்துல ஆரம்பித்து ஏசுவரை நீண்டுவிட்டது ஆனால் இதில் ஒன்று நீங்க கவனிச்சிங்கன்னா, நான் சொன்னது எல்லாம் ஒரே மையத்தை பற்றியதாகதான் இருக்கும். அதுதான் லாவோட்சு அருளிய "தாவோ" அதுவே இரண்டு வெள்ளை கோட்டுக்கு நடுவில் உள்ள சிவப்பு கோடு அதுவே நாமம். இதுதான் நாமத்தை பற்றி மறைபொருள் இருந்த ரகசியம். இதில் நடுவில் இருக்கும் சிவப்பு கோடுவை "தாவோ" என்கிறோம் ஆனால் அது ஏன் சிவப்பில் இடுகிறோம் என்றால், சிவப்பு, நெருப்பின் நிறம். நம் நெற்றியில் ஆறாவது சக்கரம் அஞ்ஞ சக்கரம் உள்ளது. அதுதான் சிவனின் நெற்றிகண், சிவநேத்ரா என்று இந்துமதம் சொல்கிறது. அந்த நடுனிலையானதில் இருந்து சக்கரம் சுழலும் போது, மூன்றாவது கண் திறக்கிறது என ஞானியர்கள் சொல்கிறார்கள். அந்த மூன்றாவது கண் திறக்கும் போது எல்லா மறைபொருல் ரகசியங்களும் ஒரு மனிதனுக்கு தெரியவரும், அப்போதே அவன், தெய்வத்திற்கு நிகராகிறான். இதன் அடிபடையில்தான் சொன்னார்கள். மனிதன் என்பவன் தெய்வமாகலாம் என்று, அந்த மூன்றாவது கண், ஆஞ்ஞ சக்கரத்தை அடையாலபடுத்துவதற்கு, மனம், அந்த சிவப்பு குறியீடில் ஒருனிலைப்படுவதற்கு, இரண்டுக்கு நடுவில் வாழ்வதற்குதான் அந்த சிவப்பு கோடு இடுகிறார்கள். இதுதான்  நெற்றியில் இரண்டு கோட்டுக்கு நடுவே மூன்றாவது கோடாய் சிவப்பு கோடான நாமம் வந்த கதை.

ஒரு நாத்திகனால்தான் உண்மையான ஆன்மிகம் எதுவென்று உணர்ந்து, அதை வெளிபடுத்த முடியும். ஏனென்றால் அவன் திறந்த மனதுடன் செயல்படுவான். அவனிடம் கேள்வி கேட்கும் திறன் இருக்கும். பகுத்தறிவுடன் சிந்திப்பான். ஆனால் ஆலைய வழிபாட்டில் உருவ வழிபாடு கொண்டு, வாழ்வில் அதிக ஆசை கொண்டு, பல மூட நம்பிக்கைகளை சுமந்துகொண்டு, வாழ்வே பாரம் என இருக்கும் போலி ஆன்மிகவாதியால் உண்மையான ஆன்மிக மறைபொருள் ரகசியத்தை வெளிபடுத்த முடியாது.

நாத்திகத்தை உணர்ந்த பிறகு ஆத்திகத்தை உணருங்கள். பின் இரண்டு நிலையும் கடந்து வாருங்கள். அங்கே தாவோ(கடவுள்) வாழ்கிறது. உண்மை மறைபொருள் அதுவே...!

அருட்பெருஞ் ஜோதி...!
அருட்பெருஞ்ஜோதி...!
தனிப்பெருங்கருணை அருட்பெருஞ் ஜோதி...!        



என்றும் நட்புடன்:


Saturday, February 7, 2015

லுங்கி துகிலுரிக்கபட்டது...!





சில நாட்கள் முன் எங்க வீட்டு அருகில் இருந்த ஒரு பலசரக்கு அங்காடிக்கு(சூப்பர் மார்கெட்) போனேன். வீடு பக்கத்தில்தானே உள்ளது என்பதால் லுங்கி கட்டிக்கொண்டுதான் போனேன். நான் போகும்போதே, அரை டவுசர் போட்டுகொன்டு ஒரு வெள்ளகாரரும் என் பின்னே வந்தார். நான் உள்ளே போய் பொருட்கள் வாங்கி ரசிது போடு இடத்தில் வந்து நின்றேன். ரசிதுபோடுபவர் என்னை ஏற, இறங்க பார்த்தார். அவரின் ஒருவித பார்வை என்னை உள்ளுக்குள் அம்மணமாக்கியது. அப்படி ஒரு பார்வை ஆனால் என் பக்கத்திலே ரசிதுக்காக காத்திருந்த வெள்ளக்காரரை ஒரு சிரிப்புடன், மரியாதையாகதான் பார்த்தார். அம்மரியாதை, அவரின் சிரிப்பிலே தெரிந்தது. "இது என்னடா கொடுமை, லுங்கிய விட டவுசருக்கு அதிக மரியாதையா..!?" என எண்ணி அவ்வங்காடியைவிட்டு நான் வெளியேறியேன்.

நாம் வாழும் சமூகத்தில், "ஆள் பாதி ஆடை பாதி" என்ற சொல்லாடல் எல்லாம் வெறும் வார்தைகளாகதான் இருகின்றன. இதைப்பற்றி எனக்கு தெரிந்த நபரிடம் பேசும்போது அவர் சொன்னார், "யேம்பா, ஒருத்தன் உள்ளூரிலே கோவனம் கட்டிருந்தாலும் அவனுக்கு மரியாதைதான் ஆனால் வெளியுரில் அந்த மரியாதை அவனுக்கு கிடைக்காது.. அங்கு நவநாகரிக ஆடைக்கே மரியாதை" என்றார். அவர் சொன்னதில் பாதி உடன்பாடு இருந்தாலும் முழு உடன்பாடில்லை. இச்சமூகத்தில் ஆடையைவிட மனிதர்களின் தோலின் நிறங்களே முதன்மைபடுத்தபடுகிறது. ஏனென்றால் எனக்கு அங்காடி அனுபவமே அதை உணர்த்தியது. எனக்கும் திறந்த மார்புடன் அண்ணா சலையில் (மவுண்ட் ரோட்டில்) வண்டி ஓட்டிகொண்டு செல்லவேண்டு என்று ஆசை. இதற்காக நான் நெற்றியில் நாமத்தை, தோலில் பூனூலை மாட்டிக்கொண்டு செல்லமுடியுமா.? சாதாரணமாக செல்வதற்கும், அடையாலம் கொண்டு செல்வதற்கும் இச்சமூகம் அதிக வித்தியாசம் வகுத்துள்ளதே..

தமிழரின் பாரம்பரை உடைகளில் லுங்கியும், வேட்டியும், ஆனால் இதை இங்கு கட்டிகொண்டுபோனால் நம் மக்களே நம்மை வேற்று மனிதர்களாக பார்கிறார்கள் என்பதுதான் நமகெல்லாம் வேதனையாக இருக்கிறது. நம்ம ஆளுங்க மனதில், "வெள்ளகாரன் ஜட்டி போட்டுக்கொண்டுவந்தாலும் அவன் டீசன்ட்டாகதான் இருப்பானாம். ஆனா, நாம் லுங்கி கட்டிகொண்டு போனால் அது அவனுக்கு கேவலமாக தெரிகிறதாம். இப்படிதான் வேட்டிக்கட்டிகொண்டு போன ஒரு உயர்நீதிமன்ற நீதிபதியும், அவருடன் சென்ற வழக்கறிஞ்ரையும் சென்னை கிரிகெட் கிளப் உள்ளே விட மறுத்தது. இது ஊடகத்தில் ஒரு பெரிய விவாதமாகி, இதைப்பற்றி முதலமைச்சரே சட்டசபையில் பேசும் அளவுக்கு, அப்பிரச்சனை சென்றது. தமிழனனின் பாரம்பரிய உடை இன்னும் பல பேருக்கு நகைப்புக்குரியதாகதான் தெரிகிறது ஆனால் வெள்ளகாரன்கிட்ட இந்த நகைப்பை நாம் வெளிபடுத்தமுடியவில்லை. ஏன்னா, அவன் செவத்த தோலுக்கு சொந்தகாரனாம். செவத்த தோலுக்கு மயங்கிதான் அன்று நாட்டை கொடுத்தோம். இன்றும் உலகபொருளாதார மயமாக்கலால் என்ற பெயரில், அன்னீய முதலீட்டால்  மீண்டும் நாட்டை அவனுக்கு அடமானம் வைக்கிறோம்.  

ஆப்பிரிகர்களுடையே, வெள்ளையர்களை பற்றி ஒரு சொல்லாடல் உண்டு. "வெள்ளையர்கள் இங்கு வரும்போது அவர்களிடம் பைபிள் இருந்தது. அவர்கள் எங்களை ஜபம் செய்ய சொன்னார்கள். நாங்கள் ஜெபம் செய்தோம். ஜபம் செய்து நிமிர்ந்து பார்த்தோம் அவர்களிடம் நாடு இருந்தது எங்களிடம் பைபில் இருந்தது" அவன் பிடித்த நாடுகளில் எல்லாம் முதலில் மதபிரசங்கமாகதானே உள்ளே  நுழைந்தான் பின் இங்கு நிலவிய அரசியல் ஸ்திரதன்மையற்ற நிலையை பயன்படுத்தி தன் ஆட்சியை அல்லவா விரிவுபடுத்தினான்.

நடிகர் மணிவண்னன் ஒரு படத்துல நகைச்சுவையாக சொல்வார் "வெள்ளையா இருக்கவன் பொய்சொல்லமாட்டாண்டா.." என்று, அது என்ன வெள்ளைக்கும், உண்மைக்கும் அப்படி ஒரு தொடர்பு என்று எனக்கு தெரியவில்லை... அப்போ கருப்பா இருப்பதெல்லாம் கலங்கபட்டதா...!?

பல்லியை திருப்பிபோட்டால் வெளுத்துபோன ஒரு நிறம் இருக்குமே அதுபோல நிறம்தான் வெள்ளகாரன் தோலின் நிறம். அவன் நாட்டுல சூரிய வெளிச்சமே படாமல் இருப்பதால் அவன் தோலில் சுரக்கும் மெலன் என்ற திரவம் குறைவாக சூரக்கும் அதனாலே அவ்வெளுத்துபோன நிறம் வருகிறது. உடலில் ஒன்று குறைவாக சுரக்கிறது என்றால் அது உடலில் குறைபாடுதானே. அக்குறைபாடாக உள்ளது எப்படி நமக்கு எல்லாம் ஆரோக்கியமாக தெரிகிறது.? இதில் நம்மை விட அவன் குறை, அவனுக்கு நல்லாவே தெரிகிறது அதனால்தான் அவன் உடல் கருத்துபோக நாளேல்லாம் சன் பாத் என்ற பெயரில் வெயிலில் படுத்துகொண்டுயிருகிறான் ஆனால் இங்கு அந்த பிரச்சனையே இல்லை வெயில் இங்கு போதும் போதும் என்ற அளவுக்கு வெலுத்து வாங்குகிறது இதனால் நம் தோலில்,மெலன் அதிகம் சுரக்கிறது. மெலன் திரவம் அதிகம் சூரப்பதால் தோல் கருப்பு நிறமுடையதாக மாறுகிறது. இன்னொரு தகவல் தோல் கருப்பாக இருப்பதால் புறஊதா (அல்ட்ரா வாயிலட்) கதிர்கள் கருத்த தோலை அதிகம் தாக்காது. இதனால் தோல் புற்று நோய் வருவது பெருமளவு தடுக்கபடுகிறது. இதில் இன்னொரு பயன் என்னவென்றால் சூரிய கதிர்கள் பரவலாக இருக்கும் நாட்டில் வைட்டமின் டி குறைபாடு இருக்காது என்கிறார்கள் மருத்துவ ஆய்வாளர்கள். இந்த வைட்டமின் டி சத்து, உடம்பில் சேரும் பல முக்கிய சத்துகளுக்கு ஆதார சக்தாக இருக்கிறது என்கிறார்கள். இப்படி போகிறது தோலை பற்றிய ஆய்வு இன்னும் சொல்லிகொண்டும் போகலாம்.

நான் கேள்விபட்ட ஒரு கற்பனை கதை, கடவுள் மனிதர்களை படைக்கும் போது மனிதர்களை சரியாக சுடாமல் விட்டதால் வெளுத்த மனிதர்களாக வ்ந்தார்களாம் அவர்களே வெள்ளையர்களாம். சரியாக சுடாத மனிதர்களை எண்ணி வருந்திய கடவுள், "இம்முறை சரியாக சுடுவோம்" என்று, பின் வந்த மனிதர்களை அதிகமாக சுட்டுவிட்டாராம் அதனால் அவர்கள் கருப்பின மக்களாக(நீக்ரோக்களாக) வந்தார்களாம். மீண்டும் கடவுளுக்கு பெருத்த சோகம், "இந்த முறை படுகவனமாக செயல்படுவோம்" என நினைத்து சரியான பதத்தில் சுட்டாராம் அவர்களே தமிழர்களாக வந்தார்களாம்.

தமிழர்கள் நிறமே கருப்புதான். வெள்ளை இங்கு ஆரியர்கள் மூலமாக குடியேரிய நிறம் அது ஒருவிதத்தில் சரியாக வேகாத தோசை ஆனால் அந்த வேகாத தோசையைதான் மக்கள் விரும்பி வரவேற்கிறார்கள். வெள்ளைகாரன் ஏற்படுத்திவிட்டு சென்ற காலனி ஆதிகம், நிற அடிமைதனம் இன்னும் இம்மண்ணை விட்டு நீங்கவில்லை. அது சமூகத்தில், ஜாதி அடிபடையிலும், மத அடிபடையிலும், பொருளாதார அடிபடையிலும் ஒவ்வொரு நாளும் வெளிபட்டு கொண்டுதான் இருக்கிறது.

"என்று தணியும் இந்த சுதந்திர தாகம்...! என்று மடியும் எங்கள் அடிமையின் மோகம்..! என்ற பாரதியின் பாடல் வரிகளே என் நினைவில் வந்துவிட்டு செல்கிறது.


Thursday, January 8, 2015

55 வார்த்தைக் கதைகள்

     



                நீண்ட இடைவெளிக்கு பிறகு மீண்டும் பதிவுலகில் (Blog)  எழுதுகிறேன். பலவேறு பதிவுகள் எழுதியுள்ளேன். அப்பதிவுகளின் கருத்துகள் பரவலாக பல பேரின் பாராட்டையும், பல பேர் திட்டையும் பெற்றுவந்திருகின்றன.. அதில் ஏற்பட்ட மிகையான அனுபவம் என்னை தொய்வடையாமல் இன்னும் எழுதவே துண்டியது. அது என் எழுத்தாற்றளையும் வளர்த்தது.

                சில காலமாய் நான் பதிவுலகில் எழுதுவதை நிறுத்திருந்தேன். அதற்கு காரணம் முகநூலில் (facebook) எழுதிய சிறு பதிவுகளே போதும் என்றிருந்தேன்.  ஆனால் பல நீண்ட கருத்தாக்க மிக்க பதிவை முகநூலில் பதிவேற்றம் செய்தாலும் சேமிக்கும் நிலையில் முகநூல் இல்லை ஆனால் அது பதிவுலகில்  சாத்தியம். இது காலம் கடந்தும் தலைமுறை தாண்டியும் இருக்கும். அந்த அடிபடையில் கட்டுரை, கவிதை, சிறுகதை போன்ற இலக்கியம் சார்ந்த படைப்புகளை என் பதிவுலகிலே எழுதலாம் என்று  நினைகிறேன்.

                சில சிறுகதைகளை "சிறுகதை.காம்" (இணைப்பு) என்ற இணையத்தில் "லஷ்மிகாந்தன்" என்ற புனைபெயரில் வெளியிட்டுயிருகிறேன். ஆனால் இப்போது என் வலைப்பதிவிலே சில கதைகளை பதிவிடலாம் என்று எண்ணியுள்ளேன். இக்கதைகள் வெறும் 55 வார்தைகளை மட்டுமே கொண்ட கதைகளாக எழுதியுள்ளேன். படியுங்கள் உங்கள் மேலான கருத்துகளையும் சொல்லுங்கள்...  நன்றி..!


                                    விதை விதைத்தால் அறுவடை நிச்சயம்.

           குழந்தைகளின் சுட்டித்தனம் அதிகமாகவே இருந்தது. அதுவும் வேலுவின் நான்காவது படிக்கும் பையனின் லூட்டி, அவனை மிகவும் எரிச்சலுட்டியது.

                சத்தம் அதிகமாகவே அவன், குச்சி ஒன்றை எடுத்துக்கொண்டு போய், பிள்ளைகளை அடித்துவிட்டான்.

       “இதுப்போல நீ சும்மா எரிச்சல் படுத்திக்கொண்டிருந்திங்க, உன்னை ஹோஸ்டல்ல சேர்த்துடுவேன். வீட்டுக்கே வரமுடியாது என்று மிரட்டல் தொனியில் சொன்னான்.

                அந்தப் பையன், அவன் சொன்னதை மனதில் நிறுத்திக்கொண்டுக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.


                பல வருடங்கள் கழிந்தது. முதியோர்களின் சத்தம் அங்கு அதிகமாக கேட்க, கனத்த மனதுடன் வேலு உட்கார்ந்துக்கொண்டிருந்தான்





                                                                     பேசினான்; பேசுவான்..
        
அவன் அந்த இயக்கத்தின் முக்கிய பிரிதிநிதி. அன்று உலக மகளிர் தினம், மகளிர் அமைப்பினர் ஏற்பாடு செய்திருந்த மாநாட்டில் பேசினான்,

         அன்றோ பாரதியும், பெரியாரும் சொன்னார்கள். அதையே இன்று நான் சொல்கிறேன். பெண்களுக்கு எதிராக பாலியல் பலத்காரம் அதிகரித்துவிட்டது. பெண்களுக்கு பாதுகாப்பு தேவை என்று அவனின் பேச்சில் அனல் பறந்தது.
         அவனின் பேச்சு அன்று மாலை, தொலைக்காட்சியில் ஒளிப்பரப்பாகிக்கொண்டிருந்தது. அவன் குடும்பத்தில் இருப்பவர்கள் தொலைக்காட்சியையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள். அப்போது வேலைக்காரி குனிந்து வீட்டைப் பெறுக்கிக்கொண்டிருந்தாள்.

      அவன் டிவியை பார்க்கவில்லை.        



                                                                        பொய்க் காதல்

        “நான் இத்தனை வருடம் காதலிச்சும், நீ என் காதலை புரிந்துக்கொள்ளல..“

        “அப்படி இல்ல சிவா, என் நிலையை நான் உனக்கு எப்படி புரியவைப்பேன்
               
                புரிந்தது எல்லாம் போதும் பிரியா, நாளைக்கே நீ என்னுடன் வரனும். நாம் எங்காவது போய், நம் புது வாழ்கையை ஆரம்பிப்போம்
                 “...ம்ம் 

சரி நாளைக்கு நைட்டு 11 மணிக்கு கார் எடுத்துட்டு வரேன், நீ கிளம்பி இரு “..ம்ம், சரி  .. சொல்லமறந்துட்டேன், எந்தக் காரணம் கொண்டும் உன் புருசனுக்கு சந்தேகம் வந்துடக்கூடாது  


                                                                 அதேக் கதை மாறியது

            நிலவில் தேவையான ஆக்ஸிஜன், நீர் எல்லாம் உற்பத்திப் பண்ணியாகிவிட்டது. ஒரு தலைமுறை மனிதர்கள் அங்கு வசிக்க ஆரம்பித்துவிட்டார்கள்.

                நிலவில் பஞ்சாங்க தேதி எல்லாம் குறிக்கப்பட்டுவிட்டது. ஆனால் அமாவாசை, பௌர்ணமி மட்டும் குறிக்க முடியவில்லை.

                நிலவில் குழந்தைகள் சோறு உண்ண மறுக்கிறது.

                என் ராசா, என் கண்ணு.. அதோ பாரு பூமி, அங்க பாரு, நம்ம பாட்டி வடை சுடுறாங்க..” என்று சொல்லி, அம்மாக்கள் பூமிச்சோறு கூட்டிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

        அப்போது பூமி செழிமை இழந்து வயதானவர்களின் முதியோர் இல்லமாக மாறிக்கொண்டிருந்தது



                                                                            கவனக் குறைவு

                  பாலைக் காயிச்சிக் கொண்டிருந்தாள். பால் பொங்கி வழிந்தது. அந்நேரம் பிள்ளைகளின் சண்டை,

            யேய், சும்மா இருங்க.. என்றுச்சொல்லி கேஸ் அடுப்பை அணைத்தாள்.

                நேரம் ஆகிவிட்டது. காலை 5 மணிக்கேல்லாம் எழுந்து சமையல் பார்த்தாகனும். இப்போதே மணி 10 ஆகிவிட்டது என்று நினைத்துக்கொண்டே படுக்கைக்கு சென்றாள்.

         வீட்டின் ஜன்னல், கதவு எல்லாம் சாத்தப்பட்டிருந்தது. ரெகுலேட்டர் முழுவதும் ஆஃப் செய்யாமல் சிறிது மேல் நோக்கியே இருந்தது.

                கேஸ் காற்றில் மெல்லக் கலந்துக்கொண்டிருந்தது. அன்றைய இரவே அவர்களுக்கு மிக நிசப்தமாக இருந்தது.




உங்கள் நட்புடன்:


Wednesday, May 16, 2012

ஓஷோ என்ற மெய்ஞானியை பற்றி தவறான புரிதலுடன் கட்டுரை வெளியிடும் எழுத்தாளர் ஜெயமோகனுக்கு...


எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் வெளியிட்ட "ஓஷோ கடிதங்கள்" http://www.jeyamohan.in/?p=27343 என்ற பதிவுக்கு என்னாலான விளக்கம்.



கடிதங்கள் முற்றுபெற்றுருக்கும் என்று நினைத்திருந்தேன் ஆனால் தேடி பிடித்து வெளியிடுகின்றீர்கள். இதனிலே தெரிகிறது உங்கள் மன சலனம் எப்படி கலவரபட்டுள்ளது என்று...என்ன பிரச்சனை  உங்களுக்கும் ஓஷோவுக்கும் தனிப்பட்ட விரோதம் ஏதாவது உண்டா.? புத்தக வியாபர  போட்டிதான் என்ன செய்வது...எதார்த்தம்தான் என்றும் வெற்றிகொள்கிறது.    

// முப்பதாண்டுகளுக்கு முன்னால் ஓஷோவின் ஓர் ஆன்மீக விவாதத்தில் பெண்குறி பற்றிய ஆபாச நகைச்சுவையை வாசிக்க நேர்ந்தபோது அடைந்த அதிர்ச்சியை நினைவுறுகிறேன்//  ஓஷோவை பற்றி நீங்கள் எழுதியது. அப்படி என்ன ஆபாசமாக பேசிவிட்டார் அதை குறிப்பிடவில்லையே படித்ததை சொன்னால்தானே புரிதலான விளக்கம் கொடுக்க முடியும். இப்படி அர்த்தமற்ற குற்றசாட்டுக்கள்தான் முன்வைக்கிறீர்கள்...

முதலில் ஒன்றை நீங்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் இதை புரிந்துகொள்ள நான் ஒரு ஜென் கதை சொல்கிறேன் கேளுங்கள்.  ஒரு ஜென் துறவியிடம் அவ்வுரில் வாழும் மக்கள் குறிப்பிட்ட ஒருவனை சுட்டிகாட்டி அவன் ரொம்ப மோசமானவன் ரொம்ப அயோக்கியம் அவன் சகவாசமே சரியில்லை அவன் திருடன்"  என்று சொன்னார்கள் அதற்க்கு அந்த ஜென் துறவி, "ஆனால் அவன் மிக நல்லா புல்லாங்குழல் வாசிப்பான்"  என்றார். சில நாட்கள் போன பின் சில பேர் அவ்வுர்மக்கள் சொன்ன திருடன் புல்லாகுழல் வாசிப்பதை கேட்டிருந்தனர் இதை பற்றி ஜென் துறவியிடம் பேசும் போது அச்சிலபேர் அவனை புகழ்ந்து "அவன் ரொம்ப நல்லா புல்லாங்குழல் வாசிகின்றான் மிக பிரமாதமாக கலையுணர்வு உடையவனாக இருக்கின்றான்"  என்றார்கள் அதற்க்கு ஜென் துறவி, "அவன் ஒரு திருடன்" என்றார்.

இக்கதையில் இருந்து உங்களுக்கு என்ன தெரிகிறது. ஒருவரை பற்றிய மதீப்பீடு மனங்களுக்குத்தான் மனங்களை தாண்டிய உயிர்தன்மைக்கு கிடையாது ஞானியின் பார்வையில் திருடனும் ஒன்றுதான் நல்லவனும் ஒன்றுதான்.....

 //ஓஷோ என்ற போதே எனக்கு ஒரு முகச் சுளிப்பு, கல்லூரிப் பருவம் முதல் நாளெல்லாம் இவரின் கையாலாகாத வாசகர்களை , தன்னை ஆன்ம சாதகன் என விளம்பிக் கொள்ளும் துணுக்கு ஞானிகளை நிறைய சந்தித்து அவர்கள் மேலுள்ள வெறுப்பு நாளடைவில் எப்படியோ ஓஷோ மீது படிந்து விட்டது. அவரின் ஒன்றிரண்டு நூல்களையே படித்துள்ளேன், ஏற்காத மனச் சாய்விலேயே படித்ததால் எளிதில் புறக்கணித்து விட்டேன்.//

உங்கள் கடித வாசகனின் வரிகள் மிக நகைப்புக்குரியது.  ஓஷோ என்ற போதே எனக்கு ஒரு முக சுளிப்பு என்று சொல்கிறார் அப்போது புத்தகம் படிக்கும் முன்னையே  வெறுப்பை உமிழிந்துதான் இருக்கிறார் அந்த வெறுப்புடன் படிப்பவருக்கு ஒன்றிரண்டு புத்தகம் படித்தாலும்100 புத்தகம் படித்தாலும்  எந்த பயனும் இல்லை...எந்த புள்ளைகாவது தன அப்பன்ன பிடிக்கும்மா...எலியும் பூனைதான் இருப்பாங்க.. ஏதோ 100 இல் பத்துதான் புரிதலுடன் நடக்கிறது.

ஒருசில புத்தகம் படித்தே அவரை பற்றி நல்லா புரிந்துகொண்டார் என்று சொல்லும்போதே உங்கள் வாசகரை பற்றி நான் நல்லாவே புரிந்துகொண்டேன். "ஏற்காத மன சாய்விலே"  என்பதை சொல்கிறார் மனமற்ற நிலைதானே ஓஷோவின் நிலை அதில் மன சாவுடன் என்றால் ஏற்காமல்தான் போகும். மனம் சார்ந்தவன்தான் மனிதனாக இருக்கின்றான்  அவன் ஞானியின் உள்தன்மையை எப்படி புரிந்துகொள்ள முடியும் .

ஒரு ஜென் துறவியிடம் ஞானம் பற்றி சொல்லுங்கள் என்கிறார்கள் அவர் சொல்கிறார் "ஞானம் சொல்லில் அடங்காதது அப்படி சொன்னால் அது ஞானம் இல்லாதது"  என்கிறார்.  உங்கள் வாசகர் கிருஷ்ணன் ஓஷோவை பற்றிய ஒப்பாரி கூட்டத்தில் உங்களுடன் சேர்ந்து நன்றாகவே ஒப்பாரி வைப்பார் அவரை விட்டுவிடாதீர்கள்.

அடுத்த வாசகர் லட்சின் என்கிற லக்ஷ்மி நரசிம்ஹன்...

எதிர்ப்பு இல்லாதவரை எல்லோரும் நண்பர்கள். ஒருவருடைய விருப்பு, வெறுப்பு மாறும்போதுதான் தாக்குதல் ஆரம்பமாகிறது. புலி குட்டி, நாயிடம் பால் குடிக்கலாம். அது புலியாகும்வரை...! இப்படிதான் மாறியிருக்கிறது லட்சின் தவறிய எண்ணம்...

கிருஷ்ணமூர்த்தி  புத்தருக்கு ஈடானவர் ஆனால் புத்தர் அல்ல...அவர் ஒரு குறிப்பிட்ட நிலையிலையே இருந்துவிட்டார்.  புத்தத்தின் உச்சநிலைக்கு அவர் போகவில்லை அவர் அறிவார்ந்த உச்சநிலையில்தான் இருந்தார். அண்ணிபெசன்ட் அம்மையார் அவரை புத்தராக காண விரும்பி அவரை பல்லாயிரகணக்கான மக்கள் முன்  நிறுத்தி கிருஷ்ணாவை  துறந்து புத்தரை வரவைக்க முயற்சி செய்தார்கள் ஆனால் அந்த முயற்சி அவரால் நிறைவேற்ற முடியவில்லை கிருஷ்ணா மறுத்துவிட்டார். அவர் புத்த நிலைக்கு உள்செல்ல விரும்பவில்லை. அவர் ஒரு சிறந்த தத்துவவாதி அதனால்தான் பெர்னாட்ஷா அவர் வாழ்நாளில் யாரையும் பாராட்டாமல் கிருஷ்ணமுர்த்தியை "அவர் ஒரு அழகான இளைஞன்" என்று பாராட்டினார். அவர் மேல் எனக்கு மிகவும் மரியாதை உள்ளது. அவரை நான் சந்தித்து பேசவேண்டும் என்று மிக ஆவலாக இருந்தேன் அதற்கான சந்தர்பம் அமையவில்லை." என்று ஓஷோ சொல்லிருக்கிறார் நான் படித்திருக்கிறேன்

பல வேலைகளின் அவரின் சொற்பொழிவில் கிருஷ்ணமூர்த்தியை பற்றி மிக உயர்வாக சொல்லிருக்கிறார். ரமண மகரிஷியை பற்றி ஓஷோ சொல்லும்போது ரமணர் அற்புதமான மெய்ஞானி ஆனால் அவரிடம் ஸ்ரீஅரவிந்தர் போல உச்சநிலை அறிவார்ந்தவராக இல்லை...அவரிடம் நீங்கள் அறிவார்ந்த நிலை பற்றி கேட்டால் அவர் மௌனத்தில் இருப்பார். ஆனால் அரவிந்தர் அதற்க்கு உரிய விளக்கம் அளிப்பார் ஆனால் அறிவிந்தரிடம் ரமண மகரிஷி போன்ற முதிர்பெற்ற சலனமற்ற மெய்ஞானம் இல்லை...அவர் அறிவின் ஊடாக ஞானத்தை கண்டார். ரமண மகரிஷி போன்றவர் போலத்தான் ராமகிருஷ்ண பரம்சரும் அவரிடம் அறிவார்த்தமான கேள்வி கேட்டால் அவர் உடனே எழுந்து ஆட ஆரம்பித்துவிடுவார் ஏனென்றால் அவரின் பதில் அதுவாகத்தான் இருக்கும்"

இவை போன்ற விமர்சனங்களைத்தான் கிருஷ்ணமூர்த்தி மீதும் ரமணர் மீதும் அரவிந்தர் மீதும் ராமகிருஷ்ண பரம்சர்  மீதும் வைத்திருந்தார் மற்றபடி அவர்களை ஒருபோது புரந்தள்ளியதில்லை...புரந்தல்லிருந்தால் நான் எப்போதே ஓஷோவை விட்டு வெளிவந்திருப்பேன். புரிதல்தான் ஒரு ஞானிக்கும் சீடனுக்கு உள்ளது. அதுதான் சீடனின் ஞானதேடலுக்கு மிக பெரிய பாலம்.

ஓஷோவை நான் பதினைந்து வருடங்களாக அவரின் ஒளியின் வெளிச்சத்தை பார்கிறேன். மெய்ஞானி ஆனேனோ இல்லையோ புரிதல் ஞானி ஆனேன் என் மனதை உணர்ந்தேன் என் எண்ணங்களை  உணர்ந்தேன். நன்றாகத்தான் ஒரு சராசரி மனிதனாகவே வாழ்கிறேன். என் குடும்பத்திற்கான தேவை என்னால் உள்ளத்தால் ஞானிக்கான தேடுதல் புரிதலுடன் செல்கிறது. மௌனமாக நாம்  எங்கிருந்தால் என்ன மௌனம்  மௌனம்தானே...

என்னால் முடிந்த உங்கள் கட்டுரைக்கான விளக்கத்தை கொடுத்தேன் இன்னும் அதிகம் தேவைபடுவாயின்  நீங்கள் ஓஷோவின் தலைமையிடமே கேட்டு தெரிந்துகொள்ளலாம்....யாரும் ஈகோ பார்க்கமாட்டார்கள். நீங்கள் கேட்பதற்கு ஈகோ பார்க்காமல் இருந்தால் நல்லது.

இன்னும் உங்களிடம் இருந்து ஓஷோவின் விமர்சனங்களை வரவேற்கின்றேன்...வாழ்த்துகள்    



என்றும் நட்புடன்:

Sunday, May 13, 2012

கிறுக்கு பிடித்த எழுத்தாளன்...


(ஓஷோ பற்றிய சரிவர புரிதல் இல்லாமல் அவர் எழுதி பல பதிவுகளின் ஒரு பதிவுக்கு...என் பதில் பதிவு கிழே . அவர் தளத்தின் முகவரி http://www.jeyamohan.in/ )


 ஜெயமோகன் எழுதிய கட்டுரை அதன் முற்காலபட்ட நிகழ்வுகள் எல்லாம் சரியாகத்தான் இருந்தது. ஆனால் இதை ஓஷோவுடன் ஏன் இணைக்கிறார் என்பதை கருத்தில் கொள்ளவேண்டும். எம் எஸ் உதயமூர்த்தி தமிழின் சுயமுனேற்ற நூல்களை அதிகம் விற்பனை செய்வதற்கும்  பல பதிப்பாளருக்கு ஏணியாய் இருந்தவர்.

ஒரு நேரத்தில்  சுயமுன்னேற்ற நூல்களும் சக்கை போடு போட்டது. அதில் பலன் அடைந்தவர்கள் முக்கியமாக அப்புத்தகத்தை  படித்தவர்களும் விற்றவர்களும்தான்  ஆனால் இதில் இடையில் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் என்று ஒருசில பேர்கள் இருக்கிறார்கள் அவர்கள் யார்.? என்று எளிதாக நாம் யூகித்துவிடலாம் அவர்கள் இலக்கிய, புதுமை, புரட்சி என்று சொல்லிகொள்ளும் எழுத்தாளர்கள் அவர்களின் வரிசையில் மேல் வரிசையில் இருந்தவர்தான் ஜெயமோகன்.

ஜெயமோகனின் வியாபாரமே எழுத்துதான் வாழ்கையில் எழுதிதான் பிழைக்கவேண்டும். ஜெயமோகன் எழுதி கொண்டே இருந்தால் ஒருவேளை அவரின் படைப்புகள் எப்படி விற்பனை ஆவது.  இதில் விற்பதற்கும் ஒரு சந்தை வேண்டும் அல்லவா..அது பதிப்புலக சந்தை ஆனால் அதுபோல பதிப்புலக சந்தையில் சுயமுன்னேற்ற நூல்களும், ஆன்மிக நூல்களும் , ஓஷோ நூல்களும் அல்லவா தற்போது முக்கிய இடத்தை பிடித்து இருக்கிறது அவைகள் பதிப்பாளருக்கு லாபத்தை அல்லவா அள்ளிகொடுக்கிறது.

பதிப்பாளர்கள் வரிசையில் முன்னணி  இருக்கும் கண்ணதாசன் பதிப்பகத்தை அனுகினால் அவர்களிடம் கேட்டாலே தெரியும் "உங்கள் பதிப்பகத்தில் யாருடைய நூல்கள் அதிகம் விற்பனை யாகிறது" என்றால் "ஓஷோதான்" முதல் என்று சொல்வார்கள். ஜெயமோகன் ஒருவேளை கடைசியாக வேண்டும் என்றால் வரலாம்.

முதல் மதிப்பெண் எடுக்கும் மாணவனை பார்த்தால் எப்போதும் கடைசி மதிப்பெண் எடுக்கும் மாணவன் கொஞ்சம் ஓரவஞ்சன பார்வையுடந்தான் பார்பான் அவ்வொரவஞ்சன  பார்வை ஒருசில நேரம் வன்முறை பார்வையாக கூட மாறலாம். அவ்வன்முறை பார்வைதான் ஜெயமோகனுக்கு   வந்திருக்கிறது என்று நினைக்கிறேன்.

காற்றின் திசையை மாற்றினாலும் காற்று எங்கும் அடித்துக்கொண்டுதான் இருக்கும் இது நாம் என்றும் புரிந்துகொள்ளும் இயற்க்கை.. ஓஷோ அதிகம் பேசுவது நாம் அறிந்தும் அறியாமல் இருக்கும் புத்தரை பற்றிதான். புத்தரை பேசும் ஒருவரை புறந்தள்ள வேண்டும் என்று நினைத்தால் அது நம் அறியாமையின் முட்டாள்தனம்தான். அது புத்தரையே தள்ளிவைத்து பார்ப்பது போலாகும். அப்படியும் மீறி பார்த்தால் அது தற்காலிகமானதுதான் இருக்கும். நிரந்தரம் என்றும் நம்மைவிட்டு போவதில்லை. அது என்றும் நம்முடனே இருக்கிறது. அதுவுடந்தான் நாம் பேசுகிறோம் அதன் மையத்தில்தான் இருக்கின்றோம். இது என் அனுபவத்தில் சொல்கின்றேன். உண்மை போதிக்கபடவேண்டியது இல்லை அது உணரபடவேண்டியது.   

ஆட்ட கடித்து மாட்ட கடித்து இப்போது புத்தரையே கடிக்க வந்துவிட்டது. இந்த பிற்போக்கு எழுத்தாளன்.             

Friday, December 16, 2011

சில பேர் கேட்கிறார்கள்...!?

"முல்லைப் பெரியாறில் மலையாளிகளோடும், காவிரி நதிநீரில் கன்னடர்களோடும் சண்டை. இந்த ஆறுகளால் பண்ணையார்களாய், நில உடமையாளர்களாய் இருக்கிற ஆதிக்க ஜாதிக்காரர்களுக்குத்தான் பாதிப்பு. நிலமற்ற தலித்துளுக்கு என்ன பாதிப்பு" என்று...


# கொஞ்சம் உங்கள் ஜாதிய பாகுபாடை தள்ளிவைத்து நம் தமிழ் இன உணர்வுடன் சிந்திப்போமே...அம்பேத்காருக்கு இந்தியாவில் உள்ள உயர் இந்துகளிடம் வெறுப்பு இருந்தாலும் அவர் ஒருபோது வெள்ளைகாரனை நேசித்ததில்லை. வெள்ளக்காரன் இந்தியாவுக்கு சுதந்திரம் கொடுக்க கூடாது என்று விரும்பியதில்லை. சொந்த வீட்டில் பகை எப்போதும் இருக்கும் அது எப்போது வேண்டுமானாலும் நீர்த்து போகும் அது கொஞ்சம் காலதாமதமாக ஆகும் அறிவியல் மாற்றத்தில் இந்த பகையை மாற்ற சாத்தியம் உண்டு. இதில் எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கிறது ஆனால் தமிழன், மலையாளி என்ற இன உணர்வில் இது சாத்தியமே இல்லை. இது மக்களின் மொழி உணர்வுடன் கலந்தது. நாடு கடந்தும் தமிழக தொப்புள்கொடி மக்களான ஈழ மக்கள் இருந்தாலும் அவர்கள் தாய்தமிழ் மக்களை நேசிக்காதவர்கள் இல்லை அவர்கள் நேசிப்பதற்கு காரணம் அவர்களும் செந்தமிழ் பேசும் மக்கள். ஏன் நம் பக்கத்து யுனியன் பிரேதேசம் பாண்டிச்சேரியை பாருங்கள் அங்கே அரசியல் ரீதியில் பகைமை இருந்தாலும் அங்கு இருக்கும் மக்களுக்கு தமிழமாநில மக்கள் மேல் எந்த கோவமும் இல்லை ஏனென்றால் அது தமிழ் இன உணர்வுடன் அதிகபடியான தமிழ்மொழி உணர்வு கலந்தது. ஆனால் கேரளா, கர்நாடக, ஆந்திர இம்மாநிலத்தில் இருக்கும் மக்கள் எல்லோரும் நம்முடன் சேர்த்து திராவிட இன பாரம்பரியத்தை கொண்டவர்கள் இவர்கள் திராவிட இனம் என்று வரலாற்று ஆசிரியர்களும் அவர்களின் ஆய்வுகளும் கூறுகிறது. இப்படி ஒரு திராவிட இனமாக இருந்தும் ஏன் நமக்குள் பகைமை இருக்கிறது. இதை கொஞ்சம் ஆழ்ந்து சிந்தித்தால் இப்பகை ஒரு நாட்டின் மத, ஜாதி, இன உணர்வுடன் வருவதை விட, மொழி உணர்வுடன் வருவதுதான் அதிகம் இதுவே மக்கள் உணர்வுகளின் முதன்மையானதாக இருக்கிறது எனபது நன்றாக தெரியும்.

ஒரு இனத்தின் மொழி உணர்வை தகர்தெரிந்தால் மற்ற உணர்வுகள் எதுவும் மிஞ்சாது. உலக புகழ் பெற்ற இயக்குனர் சத்தியஜித்ரே தான் இயக்கிய வங்க மொழி படத்திற்கு ஆஸ்கார் விருது கிடைத்தை பற்றி ஒரு பத்திரிக்கையாளர் பேட்டி கண்டார் "நீங்கள் ஏன் உங்கள் படங்களை வங்கமொழில் எடுகீரீர்கள் ஏன் இந்தியிலும் எடுக்கலாமே" என்றதுக்கு அவர், "என் மொழி உணர்வை என் மொழில்யிதான் வெளிபடுத்த முடியும் அதை வேறுஒரு மொழில் வெளிபடுத்தினால் அதன் உயிரோட்டம் போய்விடும் அது மரத்தில் இருந்து முறிந்த கிளைகலாகத்தான் இருக்கும்" என்றார். சத்தியஜித்ரே தன வங்க மொழிக்கு அதன் உணர்வுக்கு எவ்வளவு முக்கியத்துவம் கொடுத்தார் பாருங்கள். ஒரு நாட்டு மக்களின் மொழி உணர்வுதான் அந்நாட்டுக்கு மகத்தான ஒன்று. இவை அந்நாட்டின் தேசிய கீதம், தேசிய இறையாண்மையை விட வலிமையானது. அதன் மேல் எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் நீங்கள் கட்டமைப்பை ஏற்படுத்தலாம் அவ்வளவு உறுதியானது. அதனால் தமிழ் மக்களாகிய நாம் ஜாதி, மத பேதங்களை மறந்து தமிழ் மொழி உணர்வுடன் மட்டும் ஒன்றுபடுவோம்.


என்றும் நட்புடன்: